thumb|Miła Kołpikówna i Eugeniusz Papliński, 1938 rok Eugeniusz Papliński (ur. 18 września 1908 w Warszawie, zm. 31 maja 1978 tamże) – polski tancerz (solista) baletowy, choreograf oraz kierownik baletu.
Życiorys Od 1919 roku kształcił się w warszawskiej szkole baletowej pod kierunkiem m.in. Bonifacego Śliwińskiego, Aleksandra Gillerta oraz Piotra Zajlicha. Choć dyplom uzyskał w 1928 roku, już dwa lata wcześniej został zaliczony do grupy solistów baletu Teatru Wielkiego w Warszawie. Na scenie tej występował co najmniej do 1933 roku.
W 1935 roku został członkiem zespołu Feliksa Parnella (Balet Parnella). Od 1936 roku tworzył własne choreografie, występując z tancerką Miłą Kołpikówną (z którą w 1938 roku zawarł związek małżeński) w warszawskich teatrach: Alhambra i 8:15. Uczył także tańca w szkole Tacjanny Wysockiej oraz współpracował z Państwowym Instytutem Sztuki Teatralnej. Natomiast w 1938 roku wraz z żoną tańczył w Teatrze Wielkim we Lwowie.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, występując w teatrach jawnych: Niebieski Motyl, Maska, Jar i Rozmaitości. Po zakończeniu walk, w latach 1945-1949 przebywał w Krakowie, gdzie stworzył choreografię do przedstawień w Teatrach: Starym, im. Juliusza Słowackiego oraz Młodego Widza. Równolegle, w latach 1947-1948 wraz z żoną brał udział w objazdach zespołu pod nazwą Artystyczny Zespół Koncertowy Eugeniusza Paplińskiego. Sezon 1949/1950 spędził w Poznaniu jako solista baletu i choreograf Opery Poznańskiej. Następnie współpracował z Zespołem Pieśni i Tańca „Mazowsze”, gdzie był kierownikiem baletu, choreografem i pedagogiem (1950-1954). Jednocześnie tworzył choreografie dla Opery Warszawskiej (1953) oraz Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego (1954).
W latach 1955-1961 kierował zespołem Polskiego Zespołu Tańca, a po jego rozwiązaniu wraz z częścią artystów przeszedł do Opery Warszawskiej, gdzie przez kilka miesięcy 1962 roku był kierownikiem i choreografem baletu. Od 1962 roku nie był na stałe związany z żadnym z zespołów, współpracując z teatrami stołecznymi: Wielkim (Operetka Warszawska 1961, 1966, Teatr Ziemi Mazowieckiej 1972) oraz zespołami teatralnymi w innych miastach: Operą i Operetką Krakowską (1962, 1964), Operą Wrocławską (1969), Teatrem Wielkim w Łodzi (1973), Teatrem Muzycznym w Łodzi (1977), Teatrem im. Stefana Jaracza w Olsztynie i Elblągu (1963-1965), Teatrem Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1963-1964) oraz Teatrem Polskim w Poznaniu (1965). Pracował zagranicą przy inscenizacjach opery "Halka" Stanisława Moniuszki w Pradze (1951), Budapeszcie (1952), Helsinkach (1952), Berlinie (1952), Dreźnie (1958) i Wiedniu (1965) oraz baletu "'Harnasie" Karola Szymanowskiego w Berlinie (1957). Zasiadał w jury międzynarodowych konkursów baletowych w Moskwie (1958) i Vercelli (1961).
Opracował chorografię do filmów: "Mazowsze" (1951, dokumentalny), "Zbójnicki" (1956, krótkometrażowy), "Wesele krakowskie" (1956, krótkometrażowy) oraz "Żona dla Australijczyka (1963, fabularny, reż. Stanisław Bareja).
W 1951 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz otrzymał nagrodę państwową I stopnia (zespołową) dla twórców zespołu „Mazowsze”.
Został pochowany na cmentarzu prawosławnym w Warszawie (kw. 48-1-15).
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu prawosławnym na Woli Kategoria:Polscy choreografowie Kategoria:Polscy tancerze Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1978