Szango – afrokatolicka religia synkretyczna, która rozwinęła się na Trynidadzie i w Grenadzie w wyniku połączenia kultów z Małych Antyli (w tym tradycji Indian zamieszkujących archipelag w XVIII wieku), wierzeń afrykańskich, głównie Jorubów przywożonych do Nowego Świata jako niewolnicy, oraz elementów katolicyzmu, protestantyzmu (zwłaszcza metodyzmu), islamu i hinduizmu.
Na czele panteonu szango znajdowało się afrykańskie bóstwo piorunów Szango, które z czasem utożsamiono ze św. Janem Chrzcicielem. Jego dwie żony również zaczęto czcić w formie katolickich świętych. Z wierzeń karaibskich włączono demony śmierci loa guédé, którym nadano imiona Doktor Brun, Doktor Stil, Książę-Ciemność, Książę-Cmentarz i in. Świętymi miejscami szango były chapelles – zespoły kaplic, z których główna poświęcona była Szango. Na ołtarzu umieszczano symbole katolickie, natomiast przedmioty związane z rodzimymi wierzeniami układano na podłodze.
W religii szango odbywały się coroczne ceremonie ku czci Szango, podczas których składano ofiary zwierzęce i roślinne, a następnie urządzano ucztę z tańcem, śpiewem i zbiorowym opętaniem. Kapłan amombo przepowiadał wtedy przyszłość wyznawców. Do praktyk włączono także rytuał lamentu mournin(g) z trynidadzkiego kultu shouter, obejmujący posty, modlitwy i wizje u niektórych wiernych. Wtajemniczenie w szango przebiegało w dwóch etapach: nowy wyznawca najpierw składał ofiarę i doświadczał objawienia, a po miesiącu przeprowadzano obrzędydaisun – polewanie głowy miksturą, oraz singbere – nacinanie i nacieranie skóry głowy pastą. Niektóre z tych praktyk miały związki z baptystycznymi zwyczajami shouteryzmu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Religie afroamerykańskie Kategoria:Chrześcijaństwo w Trynidadzie i Tobago Kategoria:Chrześcijaństwo na Grenadzie