Giovanni da Udine (właśc. Giovanni Nanni, ur. 27 października 1487 w Udine, zm. 1564 w Rzymie) – włoski malarz, rysownik, architekt i sztukator, uczeń Rafaela Santiego.
Był znany z malowania grotesk. Uczył się u boku , również nazywanego Giovannim da Udine. Przypuszczalnie mógł uczyć się również w warsztacie Giorgionego w Wenecji. Po przeniesieniu się do Rzymu trafił do warsztatu Rafaela. W 1522 roku wrócił do Udine. Pomimo powrotu do miasta rodzinnego nadal przyjmował zlecenia w Rzymie, a także w Wenecji i Florencji.
Pomagał Rafaelowi przy dekoracji Loggi Watykańskich w latach 1517–1519 i apartamentu kardynała Bernarda Dovizi da Bibbieny. Jego autorstwa są m.in: klęcząca postać kobieta po prawej stronie fresku Wypędzenie Heliodora ze świątyni, sceny nawiązujące do klasycznego ideału życia wiejskiego i motywy roślinne w Vilii Farnesina, stiuki w Loggiach Watykańskich oraz stiuki w kaplicy Medyceuszów przy bazylice San Lorenzo we Florencji (1532–1534). Pomagał Rafaelowi również przy Świętej Rodzinie Franciszka I. Giorgio Vasari podaje, że Giovanni da Udine namalował również instrumenty muzyczne na obrazie Ekstaza Świętej Cecylii.
Pracując nad stiukami w Loggiach Watykańskich, zdołał odtworzyć technikę, którą stosowali Rzymianie, wykonując sztukaterie. Techniki malowania martwej natury zapożyczył od twórców niderlandzkich.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy malarze Kategoria:Włoscy architekci Kategoria:Malarze związani z Rzymem Kategoria:Urodzeni w 1487 Kategoria:Zmarli w 1564