thumb|Delegacja 15 Dywizji Piechoty u generalnego inspektora sił zbrojnych, Warszawa 20 marca 1937. Józef Ullmann stoi pierwszy po prawej stronie. Józef Ullmann (ur. 13 lutego 1894 w Kunvaldzie, zm. 1983) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 lutego 1894 w Kunvaldzie (niem. Kunwald), w ówczesnym Królestwie Czech, w rodzinie Franciszka i Karoliny z domu Maak. Od 1909 uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Tarnowie i Lwowie.
W 1910, po ukończeniu piątej klasy gimnazjum, wstąpił do Szkoły Kadetów Piechoty we Lwowie, a później w Wiedniu. W 1913 został przyjęty do Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. 15 marca 1915, po ukończeniu akademii, został mianowany podporucznikiem i wcielony do batalionu zapasowego c. k. 16 pułku piechoty Obrony Krajowej. Po dwóch miesiacach został wysłany na front wschodni. Walczył w szeregach 16 pp OK. 4 czerwca 1916 dostał się do rosyjskiej niewoli, w której przebywał do grudnia 1918.
2 grudnia 1918 wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii. Początkowo, przez cztery miesiące, był przydzielony do szkoły oficerskiej, a następnie służył w 1 pułku strzelców polskich na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii. Wyróżnił się 11 września 1919 w walkach z bolszewikami. 30 kwietnia 1922 były dowódca I batalionu 1 pułku strzelców polskich, major Franciszek Dindorf-Ankowicz sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari. Wniosek został poparty przez byłego dowódcę 5 Dywizji Strzelców Polskich, pułkownika Kazimierza Rumszę, byłego dowódcę Wojska Polskiego na Syberii, pułkownika Waleriana Czumę i byłego dowódcę Armii Polskiej we Francji, generała broni Józefa Hallera. Po powrocie do Polski, od 1 lipca 1920 walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca 3 kompanii 1 syberyjskiego pułku piechoty, późniejszego 82 pułku piechoty.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pułku piechoty w garnizonie Brześć. W 1921 był przydzielony do Dowództwa Syberyjskiej Dywizji Piechoty. W styczniu 1922 został „wysunięty” przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego do awansu na kapitana. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1229. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 15 lipca 1924, jako kandydat na kurs 1924/26 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, został odkomenderowany na trzy miesiące do 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie, w celu odbycia ćwiczeń praktycznych. 1 listopada 1924, po złożeniu egzaminu wstępnego „z dobrym postępem”, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1924/26. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Biura Ogólno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 22. lokatą. Z dniem 15 września 1930 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1932 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Od 5 listopada 1936 do 8 listopada 1938 pełnił służbę na stanowisku szefa sztabu 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy. W międzyczasie został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 był wykładowcą przedmiotu taktyki piechoty w Wyższej Szkole Wojennej.
W kampanii wrześniowej był szefem sztabu 55 Dywizji Piechoty. W czasie walk, lekko ranny, dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli (29 kwietnia 1945) wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie pozostał na emigracji. Zmarł w 1983.
Był żonaty z Heleną z domu Joras (ur. 1903).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7714 – 22 czerwca 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 25 maja 1939 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Zwycięstwa – 25 marca 1925 austro-węgierskie Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarsko-Królewskiej Terezjańskiej Akademii Szlacheckiej Kategoria:Dowódcy batalionów 50 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 82 Syberyjskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie dowództwa 30 Poleskiej Dywizja Piechoty Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Wykładowcy Wyższej Szkoły Wojennej Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej