Brennzünder 24 – Niemiecki zapalnik tarciowy wykorzystywany m.in. w granatach Stielhandgranate 24 mit Brennzünder 24. Następcą tego zapalnika był zapalnik Brennzünder 39.
Budowa i przeznaczenie Zapalnik charakteryzował się cylindryczną konstrukcją przystosowaną do instalacji zapalnika w granatach Stielhandgranate 24.
Mały łącznik na górze zapalnika mógł być wykonany z mosiądzu (przedwojenny do wczesnego okresu wojny), aluminium (wczesny do środkowego okresu wojny) lub cynku (późny okres wojny) i składał się z dwóch gwintów: dolny gwint był wkręcany w górny gwint trzonka granatu górny gwint był potrzebny wyłącznie dla zaślepki transportowej i nie był używany w zamontowanym zapalniku.
Poniżej znajdował się segment zawierający ścieżkę prochową. Był to jednocześnie łącznik dwóch części zapalnika tj. Górnej części z gwintami oraz dolnego segmentu z drutem odciągowym.
Na dole zapalnika był segment zawierający drucik cierny w masie tarciowej. Wszystko było umieszczone w miedzianej lub ołowianej osłonce. Segment ten odpowiadał przede wszystkim za inicjacje działania zapalnika. Do wystającego drutu odciągowego mocowany był sznurek oraz koralik dla ułatwienia odciągnięcia sznurka.
Podczas transportu zapalniki były przechowywane osobno, zabezpieczone korkami przeciwpyłowymi. Dopiero przed użyciem bojowym instalowano je w granatach Stielhandgranate 24 i wyposażano w spłonkę saperską Sprengkapsel nr. 8.
Zasada działania Mechanizm zapalnika opierał się na druciku ciernym umieszczonym w masie tarciowej. Drucik cierny, wykonany z materiału o odpowiednich właściwościach abrazyjnych, był osadzony w specjalnie przygotowanej masie tarciowej zawierającej składniki pirotechniczne.
Po odkręceniu zakrętki zabezpieczającej u podstawy granatu należało pociągnąć za koralik, co powodowało wyrwanie drutu z zapalnika i tym samym wywołanie reakcji spalania. Reakcja ta aktywowała ścieżkę prochową w środkowym segmencie, która zapewniała około 4 sekundowe opóźnienie zapłonu, a następnie detonowała spłonkę saperską Sprengkapsel nr. 8.
Spłonka stanowiła element inicjujący dla głównego ładunku wybuchowego w granacie Stielhandgranate 24, który zawierał 165 g trotylu (TNT), określanego w niemieckiej nomenklaturze wojskowej jako Füllpulver 02.
Przypisy
Kategoria:Zapalniki