Bory bagienne i torfowiska Karaska (PLH140046) – specjalny obszar ochrony siedlisk (SOO) w ramach sieci Natura 2000 położony w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Kadzidło, na Równinie Kurpiowskiej. Przedmiotem ochrony w obszarze są różne typy siedlisk mokradłowych, o łącznej powierzchni 558,83 ha.
thumb|left|Wełnianka pochwowata Eriophorum vaginatum thumb|left|Torfowiec kończysty Sphagnum fallax Bory bagienne i torfowiska Karaska, jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, zostały zatwierdzone 8 lutego 2011 roku decyzją Komisji z dnia 10 stycznia 2011 roku w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG czwartego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny. Jako specjalny obszar ochrony siedlisk zostały wyznaczone 18 października 2023 roku rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 września 2023 roku w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Bory bagienne i torfowiska Karaska (PLH140046).
Przedmiotem ochrony w obszarze są siedliska przyrodnicze obejmujące różne typy mokradeł: (6510) niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris), (7110) torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (żywe), (7120) torfowiska wysokie zdegradowane, lecz zdolne do naturalnej i stymulowanej regeneracji, (7140) torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea), (91D0) bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi Pinetum, Pino mugo-Sphagnetum, Sphagno girgensohnii-Piceetum) i brzozowo-sosnowe bagienne lasy borealne.
Bory bagienne i torfowiska Karaska położone są w południowej części sandru mazurskiego utworzonego z piasków fluwioglacjalnych. Obszar ten obejmuje jedno z najlepiej zachowanych bagien na Równinie Kurpiowskiej; torfowisko Karaska jest jednym z największych w Polsce torfowisk wysokich typu kontynentalnego i największym na Nizinach Środkowopolskich. Torfowisko wraz z otaczającymi je borami bagiennymi położone jest w rozległym zagłębieniu wytopiskowym zamkniętym dwoma pasami wydm śródlądowych. Różnice wysokości względnej w granicach obszaru nie przekraczają 4 metrów, otaczające zaś torfowisko wały wydmowe wybijają się 15–17 m ponad jego powierzchnię. Piaski sandrowe stanowiące podłoże mineralne torfowiska mają miąższość 9–16 m. Na nich zalegają osady organiczne o grubości 0,75–8 m; wśród nich najstarsze są osady jeziorne, tj. gytie (glonowo-ilaste, glonowe, glonowo-wapienne), następnie torfy niskie i przejściowe, torfy wysokie wełniankowo-mszarne i wreszcie torfy sfagnowo-kępowe. Od lat 50. XX wieku najmocniej wyniesiona część torfowiska jest przemysłowo eksploatowana. Na części torfowiska znajdującej się w granicach obszaru Natura 2000 nadal trwają procesy torfotwórcze, jednak w efekcie jego przesuszenia są na znacznej powierzchni zaburzone.
W obszarze stwierdzono obecność wrzosu zwyczajnego Calluna vulgaris, bagna zwyczajnego Ledum palustre, borówki bagiennej Vaccinium uliginosum, wełnianki pochwowatej Eriophorum vaginatum, wełnianki wąskolistnej Eriophorum angustifolium, turzycy dzióbkowatej Carex rostrata, turzycy strunowej C. chorrdorhiza, turzycy bagiennej, C. limosa, rosiczki okrągłolistnej Drosera rotundifolia i torfowca kończystego Sphagnum fallax.
Przypisy (Dz. Urz. UE L 33 z 08.02.2011)
()
Kategoria:Obszary Natura 2000 w województwie mazowieckim