Lotnicze Przysposobienie Wojskowe (LPW; także Przysposobienie Wojskowe Lotnicze - PWL) – było działającą w latach 1930-1939 organizacją paramilitarną z programem szkolenia wojskowego dla młodzieży, mającym na celu przygotowanie rezerw lotniczych oraz rozwijanie świadomości narodowej i sprawności fizycznej, przygotowując młodych obywateli do służby wojskowej, ze szczególnym naciskiem na wojska lotnicze.
Organizacja była jedną ze struktur Przysposobienia Wojskowego, koordynowanych przez Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW). Zajmowała się wyszkoleniem ogólnym i wojskowym, wychowaniem obywatelskim oraz wychowaniem fizycznym. Zajęcia teoretyczne prowadzone przez instruktorów, miały na celu zapoznanie z podstawami lotnictwa i technikami wojskowymi a zajęcia praktyczne z modelarstwa lotniczego, pozwalały na zrozumienie zasad lotu z poznaniem siły nośnej skrzydła i zapoznaniem się z budową samolotów.
W ramach PWL zorganizowano silnikowe szkolenia lotnicze. Na lotnisku w Lublinku po jego przekazaniu przez LOPP w 1930 roku został zorganizowany Centralny Obóz Przysposobienia Wojskowego Lotniczego, którego pierwszym komendantem został porucznik pilot Franciszek Żwirko. Drugą szkołę pilotażu silnikowego otworzono w Łucku i obie podlegały wojskowym władzom lotniczym.
Trzecim obozem był Wojskowy Obóz Szybowcowy (WOS) w Ustjanowej koło Ustrzyk Dolnych zorganizowany w 1932 roku. Szkolono tam pilotów szybowcowych w kategoriach B i C. Jego komendantem został kapitan pilot Michał Blaicher.
Przypisy
Kategoria:Przysposobienie Wojskowe Kategoria:Szkolnictwo lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1932 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939