Zażartka tarczak (Nabis lineatus) – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Nabinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Wysp Brytyjskich po Ałtaj. Silnie wilgociolubny.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1851 roku przez Andersa Gustafa Dahlboma pod nazwą Nabis lineatus. Jako miejsce typowe wskazano szwedzki Gotland. W 1968 roku Izjasław Kerżner wyznaczył go gatunkiem typowym nowego rodzaju Limnonabis, któremu Pál Benedek w 1969 roku obniżył rangę do podrodzaju w obrębie rodzaju Dolichonabis. W 1981 roku Kerżner przeniósł go do rodzaju Nabicula, a w 1988 do rodzaju Nabis, tym niemniej jeszcze później część autorów traktowała Limnonabis jako osobny rodzaj.
Morfologia Pluskwiak o ciele długości od 9,5 do 12 mm. Zarys ciała jest wydłużony, wąski, o równoległych bokach, a odnóża długie i cienkie. Ubarwienie jest jasnożółtawe, z wierzchu z pojedynczym wąskim, brunatnym pasem podłużnym biegnącym przez głowę, przedplecze i tarczkę oraz z trzema wąskimi, brunatnymi paskami podłużnymi na odwłoku.
Głowa ma część przedoczną dwukrotnie dłuższą od rozstawu oczu, a skronie o zewnętrznych krawędziach rozbiegających się ku tyłowi.
Tarczka ma półokrągłe rejony błyszczącego oskórka w kątach bocznych. Dominują formy krótkoskrzydłe. Ich półpokrywy są tak długie jak przedplecze, dochodzące tylko do trzeciego tergitu odwłoka, o niewyodrębnionej międzykrywce, słabo widocznej zakrywce i poprzecznie ściętym szczycie. Formy długoskrzydłe mają wyodrębnione, brunatne międzykrywki i rozjaśnione zewnętrzne części przykrywek, ale nawet u nich ostatnie tergity odwłoka pozostają niezasłonięte przez półpokrywy. Odnóża są jasne ze słabo zaznaczonym kropkowaniem i paskowaniem.
Listewki brzeżne odwłoka są węższe niż uda ostatniej pary odnóży, od spodu wygraniczone bruzdami i nie są ku górze podniesione. Na sternitach nie występują połyskujące się kropki.
Ekologia i występowanie thumb|160px|left|Imago w naturalnym środowisku, widok z boku Owad głównie nizinny. Zamieszkuje stanowiska silnie wilgotne i podmokłe. Żyje na mokradłach, bagnach, torfowiskach, słonawiskach, nadmorskich i śródlądowych trzcinowiskach, wilgotnych łąkach i polanach, pobrzeżach zbiorników wodnych i skrajach leśnych duktów. Bytuje przy gruncie, jak i wysoko na takich roślinach jak trawy, sity, turzyce, trzęślice, trzciny, wełnianki i manny.
Jaja składane są latem i jesienią. To one są stadium zimującym. Larwy klują się w maju. Stadia larwalne są cztery. Postacie dorosłe obserwuje się od lipca do września, października lub późnej jesieni.
Gatunek palearktyczny, należący do kaspijsko-atlantyckiego elementu faunistycznego. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Austrii, Danii, Szwecji, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy oraz europejskiej części Rosji. W Azji ograniczony jest do Kazachstanu, gdzie na wschód dochodzi do Ałtaju.
Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczona jest jako regionalnie wymarła (RE).
Przypisy
Kategoria:Zażartkowate Kategoria:Pluskwiaki Austrii Kategoria:Pluskwiaki Belgii Kategoria:Pluskwiaki Białorusi Kategoria:Pluskwiaki Czech Kategoria:Pluskwiaki Danii Kategoria:Pluskwiaki Estonii Kategoria:Pluskwiaki Finlandii Kategoria:Pluskwiaki Francji Kategoria:Pluskwiaki Holandii Kategoria:Pluskwiaki Irlandii Kategoria:Pluskwiaki Kazachstanu Kategoria:Pluskwiaki Litwy Kategoria:Pluskwiaki Łotwy Kategoria:Pluskwiaki Rosji Kategoria:Pluskwiaki Słowacji Kategoria:Pluskwiaki Szwecji Kategoria:Pluskwiaki Ukrainy Kategoria:Pluskwiaki Węgier Kategoria:Pluskwiaki Wielkiej Brytanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1851 roku