Przysposobienie Wojskowe Konne (PWK) – działająca w latach 1929-1939 organizacja paramilitarna, mającą na celu szkolenie kawalerzystów w ramach szeroko zakrojonej organizacji Przysposobienia Wojskowego w II Rzeczypospolitej. Grupy takie jak PWK Krakus nawiązują do tej tradycji, łącząc elementy jazdy konnej, władania bronią białą (szabla, lanca), a także woltyżerki, strzelectwa i szermierki, organizując rajdy, pokazy i obozy.
Historia Początki Przysposobienia Wojskowego Konnego sięgają 1927 roku, kiedy na terenie powiatu ostrowskiego, rotmistrz rez. 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, Jarosław Garliński zorganizował ochotniczą formację konną. Z pomocą przyjaciół, oficerów rezerwy kawalerii i Związku Ziemian, w ciągu roku stworzył on oparty na zaciągu ochotniczym dywizjon kawalerii, składający się z kawalerzystów posiadających własne konie spełniające wymogi wojskowe. W tym samym roku, w powiecie łęczyckim, rotmistrz rez. 12 Pułku Ułanów Podolskich, Stanisław Młodzianowski, zorganizował oddział krakusów złożony z uczniów szkół średnich z Łęczycy – ochotników z własnymi końmi. Instruktorami zostali podoficerowie kawalerii. Władze II Rzeczypospolitej uznały, że formacja ta może być przydatna w koncepcjach obronnych i zaczęły organizować w całym kraju oddziały krakusów na zasadzie Przysposobienia Wojskowego Konnego (krakusów).
1 października 1932 roku Państwowy Urząd WFiPW wprowadził do realizacji Instrukcję Nr 9 "Organizacja Przysposobienia Wojskowego Konnego " II. Paragraf 1 instrukcji podawał nazwę tej formacji, której to nadano miano Krakusi. 13 kwietnia 1937 roku minister spraw wojskowych mianował gen. bryg. Sergiusza Zahorskiego generałem do zleceń do spraw PWK.
Formacja uzbrojona była w karabinki francuskie, szable i lance przechowywane na co dzień na posterunkach Policji Państwowej, w jednostkach WP lub Obrony Narodowej. Na ich umundurowanie polowe składały się sukienne bądź drelichowe bluzy wojskowe wzorów kawaleryjskich z naszytymi na kołnierzach proporczykami kroju kawaleryjskiego, barwy szkarłatnej z granatowym trójkątem. Takie same proporczyki pojawiły się na lancach krakusów. Umundurowanie uzupełniała rogatywka z czerwonym, a nie jak do tej pory granatowym, otokiem oraz orłem wzoru przyjętego dla Przysposobienia Wojskowego.
W 1936 roku, dzięki staraniom poczynionym przez rotmistrza S. Młodzianowskiego, władze wojskowe postanowiły wykorzystać PWK jako uzupełnienie dla formowanych w przypadku mobilizacji szwadronów kawalerii dywizyjnej oraz plutonów konnych zwiadowców poszczególnych pułków piechoty. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” PWK wystawić miało łącznie 27 takich szwadronów. Według etatowych stanów w skład szwadronu kawalerii dywizyjnej wchodzić miało 199 koni wierzchowych, 73 konie taborowe, 26 wozów taborowych, 6 taczanek, 1 kuchnia polowa, 2 motocykle, 216 karabiny i karabinki, 4 ręczne karabiny maszynowe (rkm), 4 ciężkie karabiny maszynowe (ckm) oraz 1 konna radiostacja. Obsadę personalną stanowiło 7 oficerów, 49 podoficerów i 196 szeregowych. Organizacyjnie szwadron dzielił się na cztery plutony liniowe (po jeden rkm na pluton), plutonu ckm (cztery na taczankach lub w jukach) i plutonu łączności z radiostacją.
Zobacz też Krakusi
Przypisy
Kategoria:Przysposobienie Wojskowe Kategoria:Kawaleria polska Kategoria:Polskie jednostki obrony narodowej rozwiązane w 1939