Stefania Seroka (ur. 5 maja 1924 r. w Obrytem, zm. 30 listopada 2011 r. tamże) – poetka i twórczyni ludowa z Obrytego, popularyzatorka kultury Kurpiów Puszczy Białej.
Życiorys Córka Małgorzaty i Antoniego Milczarczyków, absolwentka dwustopniowej szkoły powszechnej w Obrytem (1938). Od 1939 r. członkini Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży funkcjonującego przy kościele w jej rodzinnej wiosce. W 1950 r. wyszła za mąż za Władysława Serokę. Dołączyli do zespołu „Kurpie Białe” z Obrytego powstałego w połowie lat 60. XX wieku. Zespół występował m.in. w Łodzi, Łącku, podczas festiwali w Płocku i Warszawie oraz świąt państwowychStefania Seroka, Pisane sercem. Utwory literackie, Pniewo 2011, s. 5., a także w warszawskich programach telewizyjnych. Na potrzeby zespołu Stefania Seroka pisała gadki kurpiowskie, tworzyła opowiadania dotyczące jej rodzinnej wioski i dopisywała zwrotki do piosenek ludowych. Śpiewała w chórze parafialnym w Obrytem.
Od najmłodszych lat wykazywała talent poetycki. Początkowo jej wiersze dotyczyły życia szkolnego, pisane były dla siebie i na potrzeby zespołu. Kiedy jej twórczość została doceniona, zaczęła opisywać uroczystości świeckie i kościelne. W jej dorobku są też legendy i gawędy dotyczące regionu. Jej twórczość jest silnie związana z religią, tradycją i miejscową kulturą. Pisała w gwarze kurpiowskiejStefania Seroka, Pisane sercem. Utwory literackie, Pniewo 2011, s. 6..
W 1983 r. na posiedzeniu Gminnej Komisji Kultury i Oświaty w Obrytem zapadła decyzja o utworzeniu we wsi Izby Kurpiowskiej. Jej uroczyste otwarcie nastąpiło 10 października 1983 r. Opiekunką została Stefania Seroka. Izba Kurpiowska stanowiła filię Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce, funkcjonowała do 1997. Mieściła się w drewnianym rodzinnym domu Seroki zbudowanym w 1918 r. Część zgromadzonych tam eksponatów pochodziła z ostrołęckiego muzeum. Izba odzwierciedlała dawny wystrój chaty kurpiowskiej z typowym wyposażeniem (m.in. stare drewniane kredensy, gliniane talerze, boronki, obrusy z haftem białokurpiowskim, stare żelazka z duszą, drewniane łóżka). Izbę odwiedzały głównie dzieci i młodzież z pobliskich szkół, goście z kraju oraz zagranicy, np. mieszkańcy krajów Afryki, Japonii i Brazylii.
Pełniła rolę informatorki o regionie: z jej wiedzy korzystali w swoich publikacjach m.in. Bonifacy Kozłowski, Barbara Falińska, fragmenty rozmowy z poetką wykorzystała Maryla Ścibor-Marchocka w swoim przewodniku po powiecie pułtuskim. Seroka szerzyła informacje o historii regionu w rodzimym otoczeniu. Jej relacje zgromadzone są m.in. w Polskim Radiu RDC, a wiersze wykorzystywane są w widowiskach zapustowych.
30 września 2011 r. w budynku Urzędu Gminy w Obrytem odbyło się spotkanie autorskie ze Stefanią Seroką w związku z wydaniem tomiku jej wierszy zatytułowanym Pisane sercem, opisującym puszczańską przyrodę, zwyczaje na terenie Puszczy Białej oraz życie codzienne mieszkańców.
Miała pięcioro dzieci. Zmarła w listopadzie 2011 r., spoczywa na cmentarzu parafialnym w Obrytem.
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (1974) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (dwukrotnie: 1979, 1984) Order „Serca Matkom Wsi” (1983) Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984) Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności Kraju” (1995)Stefania Seroka, Pisane sercem. Utwory literackie, Pniewo 2011, s. 5–6.
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Regionaliści mazowieccy Kategoria:Ludzie związani z Kurpiami Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Polscy twórcy ludowi