Opactwo w Seckau () – opactwo benedyktynów (dawniej kanoników regularnych) znajdujące się w austriackiej gminie Seckau. Romański kościół klasztorny jest zarazem konkatedrą diecezji Grazu-Seckau.

Historia Klasztor został założony w 1140 roku przez Adalrama von Waldecka, prawdopodobnie za namową abpa , jako klasztor kanoników regularnych. Siedzibą placówki zostało miasto Knittelfeld, lecz już w 1143 roku przeniesiono ją do Seckau. W tym samym roku rozpoczęto budowę kościoła klasztornego, który konsekrował 16 września 1164 bp .

W 1218 papież Honoriusz III erygował diecezję Seckau, która stała się sufraganią archidiecezji Salzburga. Kościół klasztorny przystosowano do pełnienia funkcji katedry i rozbudowano go o kryptę. W 1259 klasztor został zniszczony przez pożar, spłonął również drewniany strop katedry. W XIV wieku opactwo stało się celem pielgrzymek za sprawą przechowywanego tu wizerunku Matki Bożej w formie . Kompleks ocalał podczas najazdów tureckich z lat 1460–1480. W latach 1625–1628 wzniesiono renesansowe krużganki. Planowano również przebudowę kompleksu w stylu barokowym, lecz z powodu ciągłego zagrożenia tureckimi najazdami i związanymi z tym faktem problemami finansowymi nie doszła ona do skutku.

13 maja 1782 placówka została zsekularyzowana przez cesarza Józefa II Habsburga, a siedzibę diecezji przeniesiono do Grazu. Zasoby biblioteki i liczne dzieła sztuki zostały zrabowane, a wiejski kościół parafialny, romański kościół św. Jakuba, rozebrano. Jedna trzecia kompleksu popadła w ruinę.

W 1875, w okresie Kulturkampfu, wspólnota mnichów została wygnana z opactwa benedyktynów św. Marcina w Beuron w dzisiejszej Badenii-Wirtembergii. Mnisi przybyli do Austro-Węgier na zaproszenie cesarza Franciszka Józefa I i osiedlili się w klasztorze Emaus w Pradze. W 1883 zakupili oni zabudowania klasztorne w Seckau i po 101 latach reaktywowali placówkę. 26 maja 1886 zawaliła się północna wieża kościoła, która uszkodziła sąsiednie skrzydło klasztorne. W 1887 bp ogłosił podniesienie klasztoru do rangi opactwa za zgodą Stolicy Apostolskiej, pierwszym opatem został . W 1893 ukończono odbudowę dwuwieżowej fasady w stylu neoromańskim. 25 stycznia 1930 papież Pius XI wyniósł kościół klasztorny do godności bazyliki mniejszej.

W 1940 opat i 85 współbraci zostało wydalonych ze Styrii przez Gestapo, a zabudowania klasztorne zostały skonfiskowane przez władze nazistowskie. Kompleks wrócił w ręce zakonników w 1945 roku, 8 września 1945 odprawiono tu pierwszą mszę świętą. W 1966 rozpoczęto remont renesansowych krużganków i kapitularza. W latach 80. XX wieku klasztor odrestaurowano.

Konkatedra Kościół klasztorny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny nosi tytuł bazyliki mniejszej i konkatedry diecezji Grazu-Seckau. Jest to romańska, trójnawowa bazylika z transeptem i neoromańską, dwuwieżową fasadą. Nad ołtarzem znajduje się romańska grupa ukrzyżowania z początku XIII wieku. Kaplicę Łaski zdobi wizerunek Matki Bożej w formie . Wedle legendy został on znaleziony przez Adalrama von Waldecka, założyciela klasztoru, przed rozpoczęciem jego budowy, i z tego powodu jest czczony jako cudowny. Kaplicę w południowej wieży zdobią figury Maryi, dwojga świętych i kamienna mensa. Pochodzą one z ołtarza Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, ufundowanego w II połowie XV wieku przez Bractwo Mariańskie () w podzięce za uratowanie klasztoru od najazdu tureckiego. Ołtarz ten został zbarokizowany w 1729 roku, a po zajęciu klasztoru przez benedyktynów eksponowana była jedynie figura Maryi. Od 1950 wystawiony jest on w obecnej formie w kaplicy pod południową wieżą. Gotycką kaplicę boczną zdobi średniowieczny ołtarz z przedstawieniami Świętej Trójcy i Koronacji Matki Bożej. Kaplicę Aniołów zdobi fresk z motywem apokalipsy autorstwa Herberta Boeckla. 41-głosowe organy wykonało w 1959 roku przedsiębiorstwo , odrestaurowano je w latach 2003 i 2019.

Galeria

Przypisy

Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Austrii Kategoria:Zabytki Austrii Kategoria:Architektura romańska w Austrii Kategoria:Powiat Murtal Kategoria:Bazyliki w Austrii