mały|Widok zewnętrzny części wschodniej Kościół Mądrości Bożej w Padwie – najstarszy kościół w Padwie, obecnie należący do diecezji padewskiej, siedziba parafii.
Wezwanie kościoła Nie jest jasne, czy wezwanie kościoła pierwotnie odnosiło się do świętej Zofii męczennicy, czy też do Mądrości Bożej. Na stronie internetowej diecezji padewskiej podane są dwie nazwy kościoła: włoska S. Sofia in Padova oraz łacińska S. Sophiae (Divinae Sapientiae).
Opis architektoniczny Kościół znajduje się na wschód od centrum miasta, być może na miejscu wcześniejszej świątyni pogańskiej. Zbudowany jest z cegły. mały|Fasada zachodnia kościoła Jego najbardziej oryginalną cechą jest istnienie dwóch absyd wpisanych jedna w drugą: absydy zewnętrznej obejmującej trzy nawy i absydy wewnętrznej, odpowiadającej szerokością nawie środkowej. Obie absydy łączą się w osi kościoła, w związku z czym zakrzywiające się nawy boczne nie tworzą deambulatorium (nawy okrężnej), tylko zwężają się stopniowo i kończą ślepo.
Zewnętrzna dekoracja fasady wschodniej obejmuje trzy kondygnacje nisz. W każdej kondygnacji nisze są inne: regularne i płytkie w najniższej kondygnacji, nieregularne i różnej wielkości w środkowej, a regularne i głębokie w najwyższej. Rytmy poszczególnych kondygnacji są różne.
Innymi przykładami nieregularności w architekturze kościoła, jest to, że od wewnętrznej strony większej absydy po lewej stronie jest osiem nisz, a po prawej – siedem. Ponadto wyraźnie widoczne jest załamanie kierunku muru północnego.
Mury północny i południowy są proste i nieozdobne. Fasada zachodnia ma złożony plan z trójkondygnacyjną częścią środkową i jednokondygnacyjnymi częściami bocznymi.mały|Wschodnia część wnętrza kościoła: widoczne filary i kolumny, oddzielające wewnętrzną absydę, stanowiącą przedłużenie nawy środkowej, od zakrzywionych, ale kończących się ślepo naw bocznych. W trikonchosie obecnie znajduje się tabernakulum.
Historia kościoła Według interpretacji przedstawionej przez włoską architektkę Giannę Suitner Nicollini nieregularności w strukturze kościoła świadczą o tym, że budowa była rozłożona na dwa etapy, między którymi zdecydowano o zasadniczej zmianie planu. Ponadto pod obecnym kościołem badania archeologiczne natrafiły na ślady starszej budowli, z której zachowała się krypta.
Najstarszą częścią obecnej budowli jest mała kaplica, znajdująca się w osi kościoła (w miejscu połączenia dwóch absyd), mająca formę trikonchosu i datowana na VII–VIII wiek.
Pierwszą fazę głównej budowy, w czasie której wzniesiono zewnętrzne mury obecnego prezbiterium, można datować na drugą połowę XI wieku. Prawdopodobnie planowano wtedy wznieść budowlę centralną. Kościół obsługiwało duchowieństwo diecezjalne.
Druga faza budowy miała miejsce w pierwszej połowie XII wieku. W związku z tym, że z powodu trudności finansowych budowy nie udało się dokończyć, zdecydowano o wzniesieniu kościoła w typie bazyliki, której obsługę powierzono kanonikom z Santa Maria in Porto. Kościół uposażył i konsekrował biskup Padwy Sunibald.
Pod koniec XIII wieku dostawiono dzwonnicę. Pod koniec XIV wieku w kościele, pierwotnie przekrytym stropem, wybudowano sklepienie; przepruto także okna w nawach. Od 1578 był kościołem benedyktynów. W XIX wieku kościół znalazł się w tak złym stanie, że przez jakiś czas stał opuszczony. Został przywrócony do kultu w 1852, ale wieloetapowa renowacja zakończyła się dopiero w 1980.
Przypisy
Kategoria:Kościoły w Padwie Kategoria:Architektura romańska we Włoszech