Szymon Rogoziński (ur. 22 grudnia 1907 w Łodzi, zm. 20 października 2000) – polski prawnik, działacz polityczny, pochodzenia żydowskiego. Autor wspomnień, obejmujących m.in. okres II wojny światowej.
Życiorys Urodził się w żydowskiej, religijnej, polskojęzycznej rodzinie. Był jednym z ośmiorga dzieci Michała i Szpryncy z domu Joel. W młodości działał w młodzieżowej organizacji syjonistycznej Jardenia. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po wybuchu II wojny światowej pracował w łódzkim Judenracie, pod kierownictwem Chaima Rumkowskiego. Następnie wyjechał z rodziną do Warszawy. Trafiwszy to getta warszawskiego, zamieszkał u swojej rodziny i pracował w fabryce sztucznego miodu „Pszczółka”. Po wielkiej akcji deportacyjnej w 1942 pracował w szopie. W styczniu 1943 została deportowana jego żona. W tym samym roku, dzięki pomocy brata – Lutka, uciekł na aryjską stronę. Ukrywał się w Świdrze, następnie na Targówku i na Elektoralnej. Po wybuchu powstania warszawskiego, dołączył do niego w ramach oddziałów Polskiej Partii Socjalistycznej. Był jednym z Robinsonów warszawskich – po powstaniu, ukrywał się w ruinach miasta, w bunkrze w dawnej Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców, do momentu wkroczenia do Warszawy Rosjan, w styczniu 1945.
Po wyzwoleniu pojechał do Lublina, gdzie spotykał się z wiceministrem sprawiedliwości Leonem Chajnem. Następnie, wraz z drugą żoną, Anną z domu Czerską, zamieszkał w Łodzi przy ul. Andrzeja Struga 31, gdzie w marcu 1945 otworzył kancelarię adwokacką. Jako adwokat występował w procesach Sądu Społecznego przy Centralnym Komitecie Żydów w Polsce.
Działał również w Ichudzie – był przewodniczącym Zarządu Okręgowego partii w Łodzi oraz członkiem Prezydium Zarządu Centralnego. Ponadto należał do Prezydium Wojewódzkiego Komitetu Żydów w Łodzi i był jego wiceprzewodniczącym. Z ramienia WKŻ był członkiem Miejskiej Rady Narodowej w Łodzi. W 1957 wraz z żoną planował wyjechać do Tel-Awiwu przez Melbourne. Para ostatecznie nie dotarła do Izraela, osiedlając się w Australii.
Został pochowany w Chevra Kadisha Springvale Cemetery w Melbourne.
Wspomnienia Rogoziński opisał swoje wspomnienia w języku polskim i wydał je w Polsce. W swojej książce szczegółowo opisywał swoją młodość oraz okres II wojny światowej, w tym życie w getcie, a także życie w Polsce tuż po wojnie, opisując m.in. antysemityzm wśród Polaków. Książka, w tłumaczeniu na język angielski i pod redakcją Andrew Firestone’a została wydana w Australii, w 2000 roku. Autorem posłowia do książki jest Arnold Mostowicz.
Książka była recenzowana m.in. na łamach „Australian Jewish News”, „Dos Jidisze Wort” oraz „Kroniki” Okręgowej Izby Adwokackiej w Łodzi.
Odznaczenia Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)Lista osób odznaczonych „Medalem 10-lecia Polski Ludowej” (). Srebrny Krzyż Zasługi (1955) za zasługi w pracy zawodowej i społecznej
Publikacje Rogoziński S., Moje szczęśliwe życie, Futura Press, 1994, ISBN 978-83-900420-3-9 Rogoziński S., Losy prawników żydowskich w Łodzi i w Warszawie w latach 1938–1943. Nota autobiograficzna. „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 1994, nr 1-3, s. 91–102. Rogoziński S., My Fortunate Life, Bookaburra, 2000, ISBN 978-0-646-40415-8
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Prawnicy związani z Łodzią Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Radni Rady Narodowej miasta Łodzi Kategoria:Żydzi związani z Łodzią Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Ludzie związani z Melbourne Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 2000 Kategoria:Polscy działacze społeczności żydowskiej Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady