– japoński niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, zbudowany w Wielkiej Brytanii, główny okręt typu Ikazuchi. Wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii w 1899 roku. Służył podczas wojny japońsko-rosyjskiej. Zatonął w 1913 roku.

Historia Na skutek doświadczeń wojny chińsko-japońskiej, która potwierdziła wartość okrętów torpedowych, Cesarstwo Wielkiej Japonii przyjęło w 1896 roku dziesięcioletni program rozbudowy marynarki, przewidujący budowę nie tylko 63 torpedowców, ale też 23 niszczycieli. Niszczyciele wówczas były nową klasą okrętów, toteż Japonia zwróciła się ku wiodącym w świecie stoczniom brytyjskim. Pierwsze sześć niszczycieli typu Ikazuchi Japonia zamówiła w stoczni Yarrow, która w 1894 roku zbudowała pierwsze niszczyciele na świecie dla marynarki brytyjskiejW literaturze podaje się, że okręty dla Japonii zaprojektowano na wzór zbudowanych dla Argentyny niszczycieli typu Corrientes (np. , ), ale niszczyciele dla Japonii były znacznie większe i szybsze (Corrientes: wyporność pełna 280 t, 27 węzłów – por. ). Wysoko postawione były wymagania dotyczące prędkości: 31 węzłów przez trzy godziny.

thumb|Rysunek „Ikazuchi” podczas prób morskich „Ikazuchi” został zamówiony w ramach budżetu na 1896 rok razem z czterema innymi niszczycielami tego typu. Stępkę pod jego budowę położono we wrześniu 1897 roku. Budowany był w stoczni Yarrow & Co. w Poplar (dzielnicy Londynu). Wodowany był jako pierwszy 15 listopada 1898 roku, stając się okrętem prototypowym, który dał nazwę typowi. Okręt ukończono i oddano do służby 23 lutego 1899 roku.

Opis Okręty typu Ikazuchi były czterokominowymi niszczycielami z gładkopokładowym kadłubem, przy czym pokład dziobowy był nakryty wypukłym pokładem w formie „skorupy żółwia”Na podstawie . Dziobnica była pionowa. Wyporność normalna wynosiła 305 ton, a pełna 410 ton. Długość całkowita wynosiła 68,43 metra, a na linii wodnej 67,3 m. Szerokość wynosiła 6,27 m, a zanurzenie 1,58 m. Załoga liczyła 55 osób.

Okręt napędzany był przez dwie pionowe 4-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 6000 KM (maksymalnie 7000 KM), poruszające dwie śruby. Parę dostarczały cztery kotły typu Yarrow. Prędkość maksymalna wynosiła 31 węzłów. Normalny zapas węgla wynosił 40 ton, a maksymalny 110 ton.

Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło początkowo pojedyncze działo kalibru 76 mm o długości lufy L/40 (40 kalibrów) umieszczone na rufie oraz pięć dział kalibru 57 mm umieszczonych na pokładzie na burtach i na platformie nad sterówką na dziobie. Jeszcze przed 1905 rokiem wzmocniono uzbrojenie, zastępując dziobowe działo kalibru 57 mm przez drugie działo kalibru 76 mm. Uzbrojenie torpedowe obejmowało dwie pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, umieszczone w osi podłużnej na pokładzie w części rufowejPublikacje podają kaliber wyrzutni torped 18 cali = 457 mm (np. ), lecz torpedy nominalnego kalibru 18 cali miały w rzeczywistości kaliber 450 mm (.

Służba W chwili wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej „Ikazuchi” był okrętem flagowym 2. dywizjonu niszczycieli, dowodzonego przez komandora por. Ishidę, wchodzącego w skład 1 Eskadry Floty Połączonej. Dowódcą okrętu był kapitan mar. K. Mimura. „Ikazuchi” wziął udział ze swoim dywizjonem w wojnie rosyjsko-japońskiej, zaczynając od otwierającego wojnę ataku niszczycieli w nocy z 8 na 9 lutego 1904 roku na okręty rosyjskie na redzie Port Arthur. Przed północą zderzył się z nim drugi w szyku niszczyciel „Oboro”, uderzając go w rufę i doznając uszkodzenia dziobu. „Ikazuchi” nie odniósł większych uszkodzeń, ale wyszedł z szyku i gubiąc resztę dywizjonu, dołączył do 1. dywizjonu niszczycieli, z którym wziął udział w zaskakującym ataku torpedowym na rosyjskie okręty. „Ikazuchi” wystrzelił tylko jedną torpedę o godz. 0.36 (czasu japońskiego), prawdopodobnie do pancernika typu Pierieswiet, która jednak była niecelna.

W toku dalszych działań „Ikazuchi” został uszkodzony trafieniem ciężkiego pocisku 19 maja 1904 roku (zginęło 24 ludzi).

„Ikazuchi” wziął następnie udział w bitwie pod Cuszimą 27 maja 1905 roku. Wchodził wówczas w skład 2. oddziału niszczycieli, a dowódcą okrętu był komandor ppor. . Razem z innymi niszczycielami został skierowany do nocnego ataku torpedowego na pozostałe po bitwie dziennej rosyjskie okręty, płynące do Władywostoku. Zaatakował prawdopodobnie pancernik „Orioł”, ale torpeda przeszła przed jego dziobem. Sam niszczyciel został oświetlony rosyjskimi reflektorami i następnie poważnie uszkodzony przez ostrzał, który zniszczył mu kominy, uszkodził główny przewód pary i rozbił mesę oficerską. Według japońskich danych, raniono jednak tylko 13 członków załogi. 28 maja uszkodzony niszczyciel, nabierający wody, dotarł do bazy na Cuszimie.

28 sierpnia 1912 roku został przeklasyfikowany na niszczyciel 3. klasy. Okręt zatonął na skutek wybuchu kotła 9 października 1913 roku w bazie Data według źródeł japońskich; podają 10 października 1913 roku, a oczywiście mylnie 10 października 1910 roku.. Wrak został podniesiony i złomowany. Został skreślony z listy floty 5 listopada 1913 roku

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

[Японский флот. Корабли русско-японской войны 1904-1905 гг.]

Kategoria:Niszczyciele typu Ikazuchi Kategoria:Japońskie okręty z okresu wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Yarrow w Londynie