– japoński niszczyciel typu Ikazuchi z przełomu XIX i XX wieku, zbudowany w Wielkiej Brytanii. Wodowany w 1899 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii w 1900 roku. Służył podczas wojny japońsko-rosyjskiej. Wycofany w 1921 roku.

Historia Na skutek doświadczeń wojny chińsko-japońskiej, która potwierdziła wartość okrętów torpedowych, Cesarstwo Wielkiej Japonii przyjęło w 1896 roku dziesięcioletni program rozbudowy marynarki, przewidujący budowę nie tylko 63 torpedowców, ale też 23 niszczycieli. Niszczyciele wówczas były nową klasą okrętów, toteż Japonia zwróciła się ku wiodącym w świecie stoczniom brytyjskim. Pierwsze sześć niszczycieli typu Ikazuchi Japonia zamówiła w stoczni Yarrow, która w 1894 roku zbudowała pierwsze niszczyciele na świecie dla marynarki brytyjskiejW literaturze podaje się, że okręty dla Japonii zaprojektowano na wzór zbudowanych dla Argentyny niszczycieli typu Corrientes (np. , ), ale niszczyciele dla Japonii były znacznie większe i szybsze (Corrientes: wyporność pełna 280 t, 27 węzłów – por. ). Wysoko postawione były wymagania dotyczące prędkości: 31 węzłów przez trzy godziny.

„Oboro” został wodowany jako przedostatni niszczyciel typu Ikazuchi 5 października 1899 roku w stoczni Yarrow w Poplar (dzielnicy Londynu), a okręt ukończono w 1900 roku.

Opis Okręty typu Ikazuchi były czterokominowymi niszczycielami z gładkopokładowym kadłubem, przy czym pokład dziobowy był nakryty wypukłym pokładem w formie „skorupy żółwia”Na podstawie . Dziobnica była pionowa. Wyporność normalna wynosiła 305 ton, a pełna 410 ton. Długość całkowita wynosiła 68,43 metra, a na linii wodnej 67,3 m. Szerokość wynosiła 6,27 m, a zanurzenie 1,58 m. Załoga liczyła 55 osób.

Okręt napędzany był przez dwie pionowe 4-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 6000 KM (maksymalnie 7000 KM), poruszające dwie śruby. Parę dostarczały cztery kotły typu Yarrow. Prędkość maksymalna wynosiła 31 węzłów. Normalny zapas węgla wynosił 40 ton, a maksymalny 110 ton.

Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło początkowo pojedyncze działo kalibru 76 mm o długości lufy L/40 (40 kalibrów) umieszczone na rufie oraz pięć dział kalibru 57 mm umieszczonych na pokładzie na burtach i na platformie nad sterówką na dziobie. Jeszcze przed 1905 rokiem wzmocniono uzbrojenie, zastępując dziobowe działo kalibru 57 mm przez drugie działo kalibru 76 mm. Uzbrojenie torpedowe obejmowało dwie pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18 cali), umieszczone w osi podłużnej na pokładzie w części rufowejPublikacje podają kaliber wyrzutni torped 18 cali = 457 mm (np. ), lecz torpedy nominalnego kalibru 18 cali miały w rzeczywistości kaliber 450 mm (.

Służba W chwili wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej „Oboro” wchodził w skład 2. dywizjonu niszczycieli, dowodzonego przez komandora por. Ishidę, wchodzącego w skład 1 Eskadry Floty Połączonej. Dowódcą okrętu był komandor ppor. H. Takemura. Okręt wziął udział ze swoim dywizjonem w wojnie rosyjsko-japońskiej, zaczynając od otwierającego wojnę ataku niszczycieli w nocy z 8 na 9 lutego 1904 roku na okręty rosyjskie na redzie Port Arthur. Przed północą, po wygaszeniu na okrętach rufowych świateł pozycyjnych, „Oboro” zderzył się z prowadzącym dywizjon flagowym niszczycielem „Ikazuchi”, uszkadzając dziób i wypadając z szyku. Mimo uszkodzenia, powodującego przeciek i pozwalającego na osiąganie prędkości tylko do 8 węzłów, dowódca niszczyciela zdecydował kontynuować atak na rosyjską flotę. Jako ostatni japoński okręt podszedł na redę, na której były już zaalarmowane okręty rosyjskie, i o 1:45 (czasu japońskiego) wystrzelił jedną torpedę w kierunku krążownika pancernego „Bajan”, nie uzyskując trafienia.

W toku dalszych działań pod Port Arturem, 2 listopada 1904 roku rano „Oboro” na południowy zachód od półwyspu Laotieszan wszedł na rosyjską minę, przy czym rany odniósł jeden członek załogi. Okręt utrzymał się na wodzie i został odholowany do zatoki Sihau przez bliźniaczy „Akebono”. Możliwe, że nocą z 3 na 4 listopada holowany okręt został storpedowany dodatkowo w zatoce przez niewykryty kuter parowy pancernika „Retwizan” (opisywany w rosyjskiej relacji jako trafiony „czterokominowy niszczyciel”)Taką możliwość podają oraz (Bałakin omyłkowo podaje miesiąc i datuje akcję kutra na noc na , pisząc zarazem o uszkodzeniu „Oboro” na minie „w przeddzień” – w nocy na ).. Japońskie źródła nie potwierdzają takiego zdarzenia, jednakże lekka torpeda kalibru 380 mm mogła nie wywołać dużych uszkodzeń i mogła być wzięta za wybuch kolejnej miny Uszkodzony mógł zostać także inny niszczyciel, aczkolwiek źródła japońskie nie ujawniają remontu uszkodzeń innego niszczyciela.. Niszczyciel został następnie wyremontowany.

„Oboro” wziął następnie udział w bitwie pod Cuszimą 27 maja 1905 roku. Był wówczas okrętem flagowym 2. dywizjon niszczycieli komandora Yajimy. Dowódcą okrętu był kapitan mar. Fujiwara. Razem z innymi niszczycielami został skierowany do nocnego ataku torpedowego na pozostałe po bitwie dziennej rosyjskie okręty, płynące do Władywostoku. Po 20:15 wystrzelił torpedę do pancernika „Nikołaj I”, ale została ona wymanewrowana przez pancernik. Sam został ostrzelany i lekko uszkodzony przez rosyjskie okręty, przy czym zginął jeden członek załogi i pięciu ciężko raniono. Po południu 28 maja „Oboro” ze swoim dywizjonem wziął udział w odnalezieniu i pościgu za rosyjskim krążownikiem pancernym „Dmitrij Donskoj”. Ok. godziny 21:07 bezskutecznie odpalił torpedy do krążownika stojącego na kotwicy, z którego ewakuowano wówczas załogę.

Od 1918 roku „Oboro” służył jako tender (okręt-baza), a w 1921 roku został wycofany ze służby i złomowany.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

[Японский флот. Корабли русско-японской войны 1904-1905 гг.]

Kategoria:Niszczyciele typu Ikazuchi Kategoria:Japońskie okręty z okresu wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Yarrow w Londynie