Nebria niohozana – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.
Taksonomia Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1883 roku przez Henry’ego Waltera Batesa na łamach „Transactions of the Entomological Society of London” jako odmiana Nebria reflexa. Jako miejsce typowe wskazano Mikuni-toge, przełęcz na granicy prefektur Niigata i Nagano w Japonii. W 1972 roku Akinobu Habu i Kintaro Baba wynieśli go do rangi podgatunku N. reflexa. W 2020 roku Kôji Sasakawa wyniósł go na podstawie analizy morfologii edeagusa do rangi osobnego gatunku w obrębie podrodzaju Falcinebria.
Morfologia Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,5 do 12,2 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami.
Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek.
Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-środkowy, jednak ten ostatni jest zdrobniały, czasem całkiem zanikły. Walcowaty płat grzbietowo-wierzchołkowy zwrócony jest szczytem niemal dobrzusznie, patrząc od tyłu zakrzywia się lekko ku lewemu bokowi, a patrząc od boku ku przodowi. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Prawy płat wierzchołkowo-boczny rozwidla się Y-kształtnie, dając mniejszy wierzchołek skierowany tylno-bocznie i większy wierzchołek zwrócony przednio-bocznie. Podobnie ma się sprawa z płatem wierzchołkowo-bocznym lewym. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa cechuje się parą niewielkich nabrzmiałości stykających się z płatami nasadowo-bocznymi, ale nie ze sobą.
Rozprzestrzenienie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Zamieszkuje góry.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1883 roku