V bitwa pod Ypres, zwana również ofensywą we Flandrii i bitwą o Szczyty Flandrii () – seria starć na froncie zachodnim I wojny światowej stoczonych w północnej Francji i zachodniej Belgii (Flandrii) od końca września do października 1918 roku.
Tło Po tym, jak niemiecka ofensywa wiosenna z 1918 roku nie odniosła zdecydowanego zwycięstwa, niemieckie morale osłabło, a rosnąca liczba amerykańskich żołnierzy przybywających na front zachodni zapewniała aliantom coraz większą przewagę liczebną nad armiami Cesarstwa Niemieckiego. Aby to wykorzystać, marszałek Francji Ferdinand Foch opracował strategię, która stała się znana jako Wielka Ofensywa, polegająca na zaatakowaniu sił niemieckich na jak najszerszym froncie. Wojska belgijskie, brytyjskie i francuskie wokół „występu Ypres” miały utworzyć północne kleszcze ofensywy na belgijskie miasto Liège. Brytyjska 2 Armia kontynuowała wycofywanie się na niewielkie odległości i stoczyła bitwę na grzbiecie Outtersteene 18 sierpnia, po czym nastąpiła dla niej chwila wytchnienia. Pod koniec września wojska alianckie w tym rejonie były już wypoczęte.
Bitwa Grupa Armii Flandrii pod osobistym dowództwem Króla Belgów Alberta I zaatakowała o 5:30 rano 28 września, po trzygodzinnym przygotowaniu artyleryjskim. Formacja zaatakowała 12 dywizjami belgijskimi, 10 dywizjami brytyjskimi z 2 Armii i 6 dywizjami francuskimi z 6 Armii. Brytyjczycy zaatakowali na froncie o długości 7,2 km aż do drogi Ypres – Zonnebeke, skąd armia belgijska ruszyła na północ do Diksmuide. Ataki aliantów szybko przebiły się przez niemieckie umocnienia i posunęły się na głębokość do 9,7 km. Znaczna część terenu na zachód od Passchendaele, opuszczonego podczas odwrotu aliantów wiosną 1918 roku, została teraz odzyskana. Zaczął padać rzęsisty deszcz, ale do wieczora Brytyjczycy zajęli Kortewilde, Zandvoorde, Kruiseecke i Becelaere; wojska belgijskie zdobyły Zonnebeke, Poelcappelle, Schaap Baillie i las Houthulst. Na południowej flance niewielkie operacje trzech brytyjskich dywizji posuwały się naprzód w kierunku St. Yves, Messines i grzbietu od Wytschaete do Hollebeke. Niemiecka linia frontu biegła od Diksmuide do Houthult, Becelare, Zandvoorde i Hollebeke.
Messines, Terhand i Dadizeele padły 29 września, a następnego dnia, mimo że pod wpływem deszczu zdobyte tereny zamieniły się w grzęzawisko, wszystkie wzniesienia wokół Ypres zostały zajęte przez aliantów. Do 1 października lewy brzeg rzeki Leie (Lys) został opanowany aż do Comines, a Belgowie znaleźli się na wschód od linii od Moorslede do Staden i Diksmuide. Natarcie trwało do 2 października, kiedy to przybyły niemieckie posiłki, a ofensywa przekroczyła swoje możliwości logistyczne. Ze względu na stan terenu, 15 000 racji żywnościowych zostało dostarczonych żołnierzom na spadochronach z 80 belgijskich i brytyjskich samolotów.
Następstwa Straty Brytyjczycy stracili 4695 żołnierzy, Belgowie ponieśli straty w wysokości 2000 zabitych oraz 10 000 rannych lub chorych. Alianci posunęli się do 29 km i wzięli około 10 000 jeńców, zdobyli 300 dział i 600 karabinów maszynowych.
Dalsze operacje Ofensywa była kontynuowana w ramach bitwy pod Courtrai (14–19 października).
Zobacz też I bitwa pod Ypres II bitwa pod Ypres III bitwa pod Ypres IV bitwa pod Ypres
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy ofensywy stu dni Kategoria:Belgia podczas I wojny światowej V bitwa pod Ypres