Nebria furcata – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano Arashiguchi w Kamiuchinami, w japońskiej prefekturze Fukui. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „rozwidlona” i odnosi się do formy szczytowej krawędzi grzbietowo-wierzchołkowego płata endofallusa.
Morfologia Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,3 do 10,6 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami.
Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek.
Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne i jeden grzbietowo-wierzchołkowy; całkowicie brak płatów grzbietowo-nasadowego i grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy skierowaną dogrzbietowo wypustkę o długości półtorakrotnie większej niż szerokość płata nasadowo-bocznego prawego, wierzchołek zaś zwrócony dobrzusznie i dwukrotnie szerszy niż przewężenie przedwierzchołkowe, na szczytowej krawędzi rozdzielony na cztery wypustki. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku silnie ku przodowi zagięty. Przeciętnych rozmiarów płat wierzchołkowo-boczny lewy jest rozwidlony. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa jest pozbawiona nabrzmień.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z gór na obszarach prefektur Gifu, Fukui i Shiga.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku