Nebria kuragadakensis – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano górę Kuragatake w pobliżu Kanazawy, w japońskiej prefekturze Ishikawa. Epitet gatunkowy odnosi się do nazwy góry.
Morfologia Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,6 do 10,3 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami.
Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek.
Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-nasadowy; brak jest płata grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma lekko rozdętą podstawę, lekką nabrzmiałość na lewej powierzchni grzbietowo-bocznej za przewężeniem przedwierzchołkowym, zwróconą dobrzusznie i niespełna dwukrotnie szerszą niż przewężenie przedwierzchołkowe część wierzchołkową oraz bardzo nieznacznie rozwidloną krawędź szczytową. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku słabo zagięty w kierunku przednio-bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny lewy ma małą, słabo zakrzywioną pośrodku w kierunku przednio-bocznym część tylną i silnie rozdętą część przednią zwróconą w kierunku grzbietowo-tylno-lewym. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa jest pozbawiona nabrzmień.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Ishikawa.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku