Nebria uenoi – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.
Taksonomia Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1963 roku przez Takehiko Nakane na łamach „Fragmenta Coleopterologica” jako podgatunek Nebria reflexa. Jako miejsce typowe wskazano górę Kasuga w japońskiej prefekturze Nara. Epitet gatunkowy nadano na cześć koleopterologa Sunichiego Ueno. W 2020 roku Kôji Sasakawa wyniósł go na podstawie analizy morfologii edeagusa do rangi osobnego gatunku w obrębie podrodzaju Falcinebria.
Morfologia Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,9 do 10,6 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami.
Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek.
Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy, jeden grzbietowo-nasadowy i jeden grzbietowo-środkowy. Ten ostatni jest niewielki. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma część nasadową z tylno-grzbietową wypustką o rozmiarach mniejszych od prawego płata nasadowo-bocznego, a część wierzchołkową zwróconą dobrzusznie. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy pozbawiony jest modyfikacji. Lewy płat wierzchołkowo-boczny natomiast jest od podstawy rozdwojony, z jednym wierzchołkiem zwróconym przednio-bocznie, a drugim, większym, zwróconym tylno-bocznie. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa ma parę niepołączonych ze sobą, stykających się z płatami nasadowo-bocznymi nabrzmień.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Nara.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1963 roku