Parodia (ros. Пародия) – rosyjski bezzałogowy statek powietrzny pełniący funkcję drona-wabika. Jego zadaniem jest przeciążanie systemów obrony powietrznej przeciwnika oraz zużywanie jej zasobów poprzez imitację dronów bojowych m.in. typu Geran-2. Wykorzystywany przez Siły Zbrojne Rosji podczas agresji na Ukrainę.
Historia Pierwsze doniesienia o użyciu dronów Parodia pojawiły się w październiku 2024 roku, kiedy zostały wykorzystane w atakach masowych na cele w Ukrainie równolegle z dronami bojowymi Geran-2.
Według ukraińskich źródeł wojskowych, w samym październiku 2024 roku Rosja użyła ponad 2000 dronów różnego typu, z czego około połowę stanowiły konstrukcje wabikowe, w tym Parodia. Jesienią 2024 roku szczątki kilku egzemplarzy Parodii spadły także na terytorium Mołdawii, gdzie zostały przejęte do analizy przez lokalne służby. Znalezione wraki pozwoliły na wstępne rozpoznanie konstrukcji i potwierdzenie użycia komponentów importowanych z Zachodu i Azji.
Przeznaczenie Dron Parodia został zaprojektowany jako tanie narzędzie do dezorganizacji ukraińskiej obrony powietrznej. Jego rolą jest zmuszanie przeciwnika do uruchamiania radarów, zużywania rakiet przeciwlotniczych i amunicji artyleryjskiej na cele pozorne. Używane są zazwyczaj w połączeniu z uderzeniami dronów bojowych, co zwiększa skuteczność fal ataków i utrudnia odróżnienie realnych zagrożeń od wabików.
Konstrukcja Parodia jest lekką konstrukcją wykonaną głównie z drewna, sklejki i tworzyw piankowych, co pozwala na znaczną redukcję kosztów jednostkowych. Dron wyposażony jest w soczewkę Luneburga, która sztucznie zwiększa jego skuteczną powierzchnię odbicia radarowego, dzięki czemu może imitować sygnaturę bojowych dronów Geran-2.
Według analiz wywiadu ukraińskiego w konstrukcji Parodii stosowane są podzespoły elektroniczne pochodzenia zagranicznego – z USA, Unii Europejskiej, Chin i Tajwanu. Część elementów to komponenty komercyjne dostępne m.in. na AliExpress. Wśród zidentyfikowanych części znalazły się układy scalone i moduły firm: STMicroelectronics, Analog Devices, Texas Instruments, AMD, NXP Semiconductors, Renesas, Infineon, Atmel, Maxim Integrated.
Szacunkowe parametry podawane przez źródła to rozpiętość skrzydeł ok. 1,5–2 m, masa startowa 8–10 kg, prędkość lotu 180–200 km/h i zasięg do ok. 600 km. Napęd stanowi dwusuwowy silnik modelarski DLE, w tym identyfikowany w szczątkach wariant DLE55RA o pojemności 55 cm³ i mocy maksymalnej ok. 5,5 KM (4,1 kW).
Zobacz też Gerbera ćwiczebny cel powietrzny
Przypisy
Kategoria:Rosyjskie bezzałogowe statki powietrzne