Pseudophanias nakanoi – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny marników.
Taksonomia Gatunek ten opisali po raz pierwszy w 2020 roku Shota Inoue, Shuhei Nomura i Yin Ziwei na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano Kagoshima-ken w Kumage-gun w Yakushima-chô na japońskiej wyspie Yaku-shima. Epitet gatunkowy nadano na cześć Fumitaki Nakano, który odłowił holotyp.
Morfologia thumb|left|A: widok boczny, B: czułek samca, C: czułek samicy, D: spód śródtułowia, zatułowia i odwłoka samca thumb|left|A: genitalia samca w widoku brzusznym, B: te same w widoku bocznym, C: te same w widoku grzbietowym, D: ósmy tergit samca, E: ósmy sternit tegoż thumb|Zdjęcia SEM samca. A: głowa, B: głaszczek szczękowy, C: przedplecze, D: zapiersie, E: pokrywy, F: odwłok, G: środkowa stopa, H: pazurki Chrząszcz o ciele długości 2,6 mm. Ubarwienie ma czerwonobrązowe. Lekko błyszczący oskórek gęsto porastają długie szczecinki.
Głowa jest prawie sześciokątna, drobno punktowana, o wydatnych oczach, u samicy mniejszych niż u samca. Czułki samca mają człony od trzeciego do siódmego prawie paciorkowate, ósmy poprzeczny, a od dziewiątego do ostatniego powiększone, nieco wykrojone na zewnętrznych brzegach i tworzące buławkę; dziewiąty człon jest prawie jajowaty i ukośnie rozszerzony bocznie, dziesiąty poprzeczny i połowę od poprzedniego krótszy, a jedenasty zaokrąglony na brzegu wewnętrznym i kątowo na boki rozszerzony. U samicy czułki są niezmodyfikowane, o członach od trzeciego wzwyż paciorkowatych i coraz szerszych.
Nieco szersze niż dłuższe, najszersze w przedniej ⅓ i stamtąd w obu kierunkach zwężone przedplecze ma parę bocznych dołków przednasadowych, dołek środkowy, a tuż przed nim wyraźny, stożkowaty kolec. Brak na przedpleczu podłużnego żeberka środkowego. Pokrywy są znacznie szersze niż dłuższe, najszersze w pobliżu ostatniej ćwiartki, prawie trapezowate, każda z dwoma dołkami przynasadowymi i płytkimi rzędami na dysku. Zapiersie ma przed tylnym brzegiem zaokrąglone, zajmujące połowę długości i ćwierć szerokości wgłębienie. Szczupłe odnóża mają uda najszersze przy środku, golenie nieco ku porośniętym żółtymi szczecinkami szczytom rozszerzone, stopy o członie drugim o długości ⅔ trzeciego, a pazurkach niesymetrycznych – przednim długim, a tylnym krótkim i cienkim. W przeciwieństwie do P. spinitarsis przednie uda równomiernie zwężają się ku nasadom. U samca trzeci człon stóp środkowej pary ma wyrostek, u samicy człon ten jest niezmodyfikowany.
Odwłok jest szerszy niż dłuższy, najszerszy u czwartego tergitu, który to jest również najdłuższy, dwukrotnie dłuższy od następnego. Genitalia samca mają symetryczny edeagus z silnie wydłużonymi paramerami z trzema szczecinkami każda. Płat środkowy edeagusa (prącie) jest szeroki u nasady, podzielony na rozszerzający się ku szczytowi w widoku grzbietowym, a zakrzywiony dobrzusznie i zwężający się ku szczytowi w widoku bocznym płat brzuszny oraz o ⅓ krótszy płat grzbietowy.
Ekologia i występowanie Owad wschodnioazjatycki, endemiczny dla japońskiego archipelagu Riukiu, znany tylko z wysp Tokara oraz wyspy Yaku. Znajdowany w ściółce i w martwych drzewach z rodziny bukowatych.
Przypisy
Kategoria:Marniki Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku