Fleet Problem XXI – przeprowadzone od 1 kwietnia do 17 maja 1940 roku amerykańskie manewry morskie z serii corocznych manewrów Fleet Problem, pierwsze manewry od 1928 roku, w których nie wzięły udziału wszystkie aktywne okręty amerykańskiej marynarki wojennej. Po zakończeniu ćwiczeń, decyzją prezydenta Roosevelta trzon amerykańskiej Floty Pacyfiku pozostał na Hawajach nie powracając na Zachodnie Wybrzeże.
Opis ćwiczeń W związku z wybuchem II wojny światowej w Europie, amerykańska marynarka została skierowana do prowadzenia „Patrolów Neutralności” na Oceanie Atlantyckim. Wiosną 1940 roku na Atlantyku operował w związku z tym lotniskowiec USS „Ranger” (CV-4), najstarsze pancerniki USS „Arkansas” (BB-33), „New York” (BB-34) i „Texas” (BB-35), osiem ciężkich krążowników, kilkanaście krążowników lekkich typu Brooklyn i blisko 50 niszczycieliAlbert Nofi: To Train the Fleet for War, s. 253. Spowodowało to, że po raz pierwszy od 1928 roku w ćwiczeniach Fleet Problem nie wzięły udziału niemal wszystkie okręty US Navy.
Pod koniec marca 1940 roku odbyły się ćwiczenia mobilizacyjne, podczas których symulowany był okres narastającego napięcia międzynarodowego, co pozwoliło marynarce Stanów Zjednoczonych przećwiczyć wydawanie tajnych rozkazów, odwoływanie personelu z urlopów i przesunięcia między jednostkami, planowanie awaryjne i inne aspekty kryzysu przedwojennego. Ćwiczenia mobilizacyjne nie były jednak uważane za część Fleet Problem.
Do 3 kwietnia uczestniczące jednostki floty dotarły na swoje pozycje startowe, tworząc dwa zespoły: biały, odgrywający rolę USA, operował z Hawajów i Guam, oraz czarny, odgrywający siły japońskie, który operował z głównych portów na zachodnim wybrzeżu. Z praktycznego punktu widzenia, ćwiczenia skupione były dwóch zagadnieniach – zamiarze zakłócenia przygotowań rozproszonych sił białych przez skoncentrowane siły czarnych w części II ćwiczeń, oraz przeciwdziałania – w części VI – przez słabsze siły białych zajęciu baz przez silniejsze siły czarnych.
Pomimo wojny w Europie, prezydent Roosevelt zasugerował szefowi operacji morskich (CNO) Haroldowi Starkowi, aby w 1940 roku skoncentrować ćwiczenia na południowo-zachodnim Pacyfiku. Z uwagi na względy logistyczne, dowódca floty USA (CINCUS) admirał James Richardson zdecydował się przeprowadzić ćwiczenia (8–23 kwietnia 1940 roku) w pobliżu Hawajów, zakładając, że wróg po zajęciu Filipin będzie nacierał na Hawaje z siłami inwazyjnymi. Flota amerykańska pod dowództwem admirała Adolpha Andrewsa otrzymała rozkaz zapobieżenia zajęciu przez siły wroga wysuniętej bazy na Hawajach. Admirał Andrews postanowił skoncentrować swoją flotę w pobliżu Lahainy, między wrogiem a przewidywanym miejscem lądowania, spodziewając się stoczenia z wrogą flotą decydującej bitwy morskiej. Jednak dowódca wroga, admirał Charles P. Snyder, podzielił swoje siły, co doprowadziło do nierozstrzygającego starcia pancerników i dotarcia wrogich sił ekspedycyjnych do celu.
7 maja, zaledwie kilka dni po zakończeniu manewrów, flota otrzymała rozkaz pozostania na Hawajach jako środka odstraszającego przed rosnącą agresją JaponiiAlbert Nofi: To Train the Fleet for War, s. 262. Kontrowersyjna decyzja prezydenta wywołała otwarty sprzeciw dowódcy Floty Pacyfiku admirała Jamesa Richardsona, co doprowadziło ostatecznie do pozbawienie go stanowiska w lutym 1941 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ćwiczenia Fleet Problem Kategoria:1940 w Stanach Zjednoczonych