Kondor E 3 (D.I) – niemiecki samolot myśliwski w układzie górnopłatu z okresu I wojny światowej, zaprojektowany i zbudowany w niemieckiej wytwórni Kondor Flugzeugwerke w Essen. Maszyna wzięła udział w trzecim konkursie samolotów myśliwskich klasy D w Adlershofie w październiku 1918 roku, po którym Idflieg złożył zamówienie na 100 egzemplarzy seryjnych. Do końca wojny wyprodukowano jedynie 8–10 egzemplarzy myśliwca, który nie zdążył wziąć udziału w walkach.
Historia mały|lewo|alt=Niemiecki samolot myśliwski Kondor E 3a|Kondor E 3a W lipcu 1918 roku główny konstruktor zakładów Kondor Flugzeugwerke, inżynier , opracował projekt jednomiejscowego, jednopłatowego samolotu myśliwskiego w układzie górnopłatu typu parasol, wzorowanego na Fokkerze E.V (D.VIII), pod fabrycznym oznaczeniem E 3. Dla nowego myśliwca opracowano unikalną konstrukcję samonośnego skrzydła, opatentowaną przez Kondor. Składało się ono z cienkich arkuszy forniru ułożonych wzdłuż cięciwy skrzydła, pomiędzy wystającymi żebrami, do których fornir był przymocowany za pomocą pasków w kształcie litery „L”. Ta konstrukcja skrzydła była lekka i wytrzymała, a według producenta wystające żebra zapewniały lepsze właściwości aerodynamiczne. E 3, napędzany silnikiem rotacyjnym o mocy 160 KM, został wysłany we wrześniu 1918 roku do Adlershof na testy, a następnie wziął udział w trzecim konkursie samolotów myśliwskich klasy D, który odbył się w następnym miesiącu. W opinii uczestników konkursu E 3 miał doskonałe właściwości lotne, tylko nieznacznie gorsze od charakterystyki Siemens-Schuckert D.IV, a jego skrzydło nie drgało przy dużych prędkościach, jak to miało miejsce w Fokkerze D.VIII. Kapitan Eduard Ritter von Schleich, dowódca Jagdgeschwader 4, uznał E 3 za najlepszy myśliwiec w konkursie. Zachwycony samolotem von Schleich zorganizował dostawę E 3 bezpośrednio do jego oddziału: jeden egzemplarz myśliwca został załadowany na platformę 2 listopada, ale nigdy nie dotarł do miejsca przeznaczenia z powodu zawieszenia broni.
Drugi egzemplarz E 3, nazywany przez Kondora E 3a, napędzany był nowym silnikiem rotacyjnym o mocy 160 KM z kołpakiem śmigła i pełną osłoną z żaluzjami wentylacyjnymi, w przeciwieństwie do częściowej osłony w kształcie podkowy zastosowanej w E 3. Ta wersja osiągała prędkość maksymalną 200 km/h i pułap 5000 metrów w 11 minut. Samolot otrzymał nadane przez Idflieg oficjalne oznaczenie D.I, który złożył zamówienie na 100 myśliwców tego typu, z których ukończono około 8–10 egzemplarzy. Po zakończeniu I wojny światowej jeden egzemplarz E 3a został zakupiło szwajcarskie przedsiębiorstwo Comte Mittelholzer do wykonywania pokazów akrobacyjnych, a dwa kolejne zostały zakupione przez holenderską firmę NAVO na początku 1920 roku.
Opis konstrukcji i dane techniczne Kondor E 3 był jednosilnikowym, jednomiejscowym jednopłatem myśliwskim w układzie górnopłatu typu parasol. Kadłub tworzyła spawana kratownica z rur stalowych, oprofilowana panelami ze sklejki i częściowo pokryta płótnem. Statecznik pionowy był wykonany z drewna, a jego szkielet z rur stalowych. Długość samolotu wynosiła 5,5 metra, a wysokość 2,75 metra. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 9 metrów, a ich powierzchnia nośna 12,75 m². Masa pustego płatowca wynosiła 460 kg, zaś masa startowa – 640 kg. Napęd stanowił chłodzony powietrzem silnik rotacyjny (E 3) lub (E 3a) o mocy 118 kW (160 KM). Prędkość maksymalna samolotu wynosiła 190 km/h w wersji E 3 i 200 km/h w wersji E 3a. E 3 osiągał wysokość 5000 metrów w czasie 16 minut, zaś E 3a na osiągnięcie tej samej wysokości potrzebował 11 minut. Pułap wynosił 6180 metrów.
Myśliwiec uzbrojony był w dwa stałe zsynchronizowane karabiny maszynowe LMG 08/15 kalibru 7,92 mm.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieckie samoloty myśliwskie I wojny światowej Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym E 3