Alberto Guglielmotti – włoski okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jedna z dwóch jednostek typu Pacinotti. Okręt został zwodowany 4 czerwca 1916 roku w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii, a w skład Regia Marina został wcielony 19 grudnia 1916 roku. „Alberto Guglielmotti” został podczas dziewiczego rejsu omyłkowo zatopiony 10 marca 1917 roku przez brytyjski slup .
Projekt i budowa Jednostki typu Pacinotti zostały zaprojektowane w stoczni FIAT-San Giorgio przez inż. Cesare Laurentiego na podstawie budowanego dla Niemiec okrętu podwodnego U-42, który po przystąpieniu Włoch do działań wojennych został zarekwirowany przez rząd i wcielony do służby w Regia Marina jako „Balilla”. Okręty charakteryzowały się konstrukcją jednokadłubową z podniesioną częścią dziobową. Kształt jednostek zbliżony był do kadłuba torpedowca, zoptymalizowany do pływania na powierzchni. Okręty otrzymały unikatowy w stosunku do wcześniejszych włoskich konstrukcji układ uzbrojenia torpedowego w postaci trzech dziobowych wyrzutni torpedowych, które to rozwiązanie zostało powtórzone dopiero podczas II wojny światowej na jednostkach typu .
„Alberto Guglielmotti” zbudowany został w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępkę okrętu położono 7 czerwca 1914 roku, a zwodowany został 4 czerwca 1916 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć włoskiego teologa i historyka z XIX wieku , będąc pierwszym okrętem we włoskiej flocie o tej nazwie.
Dane taktyczno-techniczne „Alberto Guglielmotti” był okrętem podwodnym średniej wielkości. Długość całkowita wynosiła 65 metrów, szerokość 6,05 metra i zanurzenie 4,12 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 710 ton, a w zanurzeniu 869 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1472 kW (2000 KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 662,4 kW (900 KM). Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 14,6 węzła na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 3500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 90 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 1600 Mm przy prędkości 14,5 węzła w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 9 węzłów w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, ograniczona podczas służby do 38 metrów.
Okręt wyposażony był w pięć stałych wyrzutni torpedowych o kalibrze 450 mm: trzy na dziobie i dwie na rufie, z łącznym zapasem siedmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 76 mm A1914 L/30 na podstawach przeciwlotniczych.
Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 35 podoficerów i marynarzy.
Służba „Alberto Guglielmotti” został wcielony do służby w Regia Marina 19 grudnia 1916 roku. Po zakończeniu testów w La Spezii, „Alberto Guglielmotti” wraz z bliźniaczym „Antonio Pacinottim” wyruszyły w kilkuetapowy rejs do Brindisi, prowadząc jednocześnie szkolenie załóg. 10 marca 1917 roku, podczas pierwszego etapu rejsu z La Spezii do La Maddaleny, eskortowany przez pomocniczą kanonierkę „Cirenaica” „Alberto Guglielmotti” w ciemnościach zgubił się i zbliżył do płynącego w alianckim konwoju statku, biorąc go za kanonierkę. Eskortujący konwój brytyjski slup uznał zauważony okręt podwodny za U-Boota, po czym ostrzelał go i staranował. Dowodzony przez kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Castiglioniego „Alberto Guglielmotti” zatonął na północny zachód od wyspy Capraia, a w wyniku ataku zginęła połowa załogi okrętu. Z listy floty okręt został skreślony 9 sierpnia 1917 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bratobójczy ogień Kategoria:Okręty podwodne typu Pacinotti Kategoria:Okręty podwodne zatopione w wyniku kolizji Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri Navali del Muggiano Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Liguryjskim Kategoria:Statki i okręty zatopione ogniem artylerii Kategoria:Włoskie okręty podwodne zatopione podczas I wojny światowej