Dwunastu podróżnych (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w marcu 1861 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Dwunastu podróżnych została opublikowana przez wydawnictwo w Kopenhadze 2 marca 1861 roku w zbiorze Nowe przygody i opowieści. Druga seria. Pierwsza kolekcja. 1861 () wraz z baśniami: Ojciec wie najlepiej, Na kaczym podwórku, Bałwan ze śniegu, Żuk, Muza nowego stulecia i Kamień mądrości. Zbiór był krytykowany i uznany za jeden ze słabszych w dorobku autora. Wydawnictwo wydało jednak Dwunastu podróżnych ponownie za życia pisarza w 1867 roku w antologii Femten Eventyr og Historier z ilustracjami Lorenza Frølicha oraz kolejny raz w 1870 roku w zbiorze Eventyr og Historier. Tredie Bind. W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń ma numer 818.
Przekłady Baśń została przetłumaczona na szereg języków europejskich, m.in. na: angielski, niemiecki, niderlandzki i rosyjski.
Pierwsze tłumaczenie Dwunastu podróżnych na język polski, autorstwa Stefanii Beylin, ukazało się w 1931 roku. Antologię Baśnie w sześciu tomach wydało warszawskie wydawnictwo Jakuba Mortkowicza. Drugie tłumaczenie z oryginału w języku duńskim opublikowała w 2006 roku Bogusława Sochańska. Trzytomową antologię Baśnie i opowieści wydało poznańskie wydawnictwo Media Rodzina.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej oraz polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej.
W sylwestrową noc ktoś rzuca garnkiem w drzwi, ktoś strzela na powitanie Nowego Roku. Ludzie składają sobie życzenia, wznoszą toasty o północy. Przed bramę miejską zajeżdża dyliżans pocztowy z dwunastoma osobami.
Pierwszy wysiadający podróżny jest mężczyzną w niedźwiedzim futrze i butach do sanny. Ma trzydzieści jeden nocy, w których odbywają się bale. Nazywa się Styczeń.
Drugi podróżny jest mężczyzną z beczką. Liczy tylko dwadzieścia osiem dni, niekiedy dwadzieścia dziewięć. Nazywa się Luty.
Trzeci podróżny ma bukiet fiołków. Kojarzy się z postem i przepowiada pogodę. Nazywa się Marzec.
Czwarty energiczny podróżny nazywa się Kwiecień. Obchodzi prima aprilis i wiele innych świąt. Zarządza dniem przeprowadzek, jest przedsiębiorcą pogrzebowym. W kufrze ma letnie ubrania, ale za wcześnie na nie.
Piąty podróżujący to dama Maj. Jest w letnim ubraniu i kaloszach. We włosach ma zawilce i pachnie marzanką. Posiada Drzeworyty i Wierszyki . Jest śpiewaczką.
Szósta podróżna jest młodą damą. Ma najdłuższy dzień w roku.
Siódmy podróżny jest ubrany na lato, w słomkowym kapeluszu, jest rosły. Nie ma dużego bagażu, tylko czepek i spodenki kąpielowe. Nazywa się Lipiec.
Ósmym podróżującym jest pani matka Sierpień. Posiada wiele, jest pulchna i ciepła. Zachęca do balu i dożynek. Cytuje Biblię.
Dziewiąty podróżny trudni się malarstwem, ma oko do ozdób i kolorów.
Dziesiąty podróżny jest gospodarzem myślącym o siewie, orce i polowaniu.
Jedenasty podróżny – Listopad – jest zakatarzony i kaszle. Jest mistrzem drwali. Spędza wieczory na struganiu łyżew.
Ostatnia podróżna jest starsza kobietą. Niesie doniczkę z choinką. Zamierza czytać baśnie przy kaflowym piecu. Pamięta o ubogich dzieciach śpiewających na dworze kolędę. Jeszcze nie wiadomo, co przywieźli ze sobą. Dopiero za rok to stanie się wiadomym.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Dwunastu podróżnych” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1861