Plamica plamista (Arthonia arthonioides (Ach.) A.L. Sm.) – gatunek grzybów z rodziny plamicowatych (Arthoniaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Arthonia, Arthoniaceae, Arthoniales, Arthoniomycetidae, Arthoniomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1810 r. Erik Acharius, nadając mu nazwę Lecidea arthonioides. Obecną, uznaną przez Index Fungorum, nazwę nadała mu w 1911 r. Annie Lorrain Smith, przenosząc go do rodzaju Arthonia. Nazwę polską podaje praca „Lichenes of Poland. A fifth annotated checklist” z roku 2024.
Synonimy nazwy naukowej:
Niektóre z kolekcji, dawniej opisanych jako Trachylia leucopellaea, to w istocie plamica plamista.
Występowanie i siedlisko Stanowiska podano w Europie, zachodnio-północnej części USA i Kanady oraz w południowej części Chile. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony; występuje od Hiszpanii do Norwegii. Stanowisko podano również na Marettimo, w Polsce aż do Finlandii. W Azji podano stanowiska tylko w Rosji, gdzie występuje aż do Dalekowschodniego Okręgu Federalnego w Kraju Kamczackim. Kilka stanowisk podano również w Nowej Zelandii. W Polsce znanych jest kilka jego stanowisk.
W Polsce rejestrowany jest na korze drzew (klon Acer, olsza Alnus, grab Carpinus, jesion Fraxinus, świerk Picea, dąb Quercus, lipa Tilia). Jest to głównie porost nadrzewny (epifityczny), ale czasami rozwija się również na skałach (porost epilityczny). Preferuje siedliska zacienione, zamknięte.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Plamicowate Kategoria:Porosty