Pułk Oboźnego Polnego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1710 Walna Rada Warszawska ustaliła liczbę husarii w Koronie na 2080 ludzi, pancernych na 6000 ludzi, a lekkich na 1600 ludzi. Zgodnie z tym etatem pułk oboźnego polnego powinien posiadać 330 pancernych. Stan faktyczny wynosił 304 pancernych.
Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska koronnego przewidywał zmniejszenie jazdy koronnej w husarii do 1000 koni, w pancernej do 4000 koni i w lekkiej do 1000 koni. Komput likwidował jej podział na wiele stosunkowo słabych liczebnie pułków i pozostawiał jedynie cztery (królewski, królewicza, buławy wielkiej koronnej i buławy polnej koronnej). Pułk oboźnego polnego został rozwiązany.
Struktura organizacyjna Skład w 1709:
Pancerni jedna chorągiew − 80 koni pięć chorągwi po 50 koni Razem w pułku: 6 chorągwi − 330 koni
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Pułki koronne w dobie wojny północnej Kategoria:Oddziały jazdy ciężkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Oddziały autoramentu narodowego Kategoria:Zahorowscy herbu Korczak Kategoria:Polskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1717