Pułk lekki pułkownika Krosnowskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1710 Walna Rada Warszawska ustaliła liczbę husarii w Koronie na 2080 ludzi, pancernych na 6000 ludzi, a lekkich na 1600 ludzi. Zgodnie z etatem pułk lekki pułkownika Krosnowskiego powinien posiadać 100 pancernych i 336 „lekkich”. Stan faktyczny wynosił odpowiednio 96 pancernych i 323 „lekkich”.
Struktura organizacyjna W 1709
pancerni dwie chorągwie po 50 koni jazda lekka siedem chorągwi po 48 koni Razem w pułku: 9 chorągwi − 436 koni
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Oddziały jazdy lekkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Pułki koronne w dobie wojny północnej Kategoria:Pułki autoramentu narodowego Kategoria:Krosnowscy herbu Junosza