Trichopternoides thorelli – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Trichopternoides.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1861 roku przez Niklasa Westringa na łamach „Göteborgs Kungliga Vetenskaps och Vitterhets Samhälles Handlingar” pod nazwą Erigone thorellii. Epitet gatunkowy nadano na cześć Tamerlana Thorella. W 1874 roku przeniesiony został przez Octaviusa Pickarda-Cambridge’a do rodzaju Walckenaera. Arnold Förster i Philipp Bertkau w 1883 roku umieścili go w rodzaju Lophocarenum, a Eugène Simon w 1884 roku w rodzaju Entelecara. W 1949 roku Jacques Denis przeniósł go do rodzaju Trichopterna. Ostatecznie w 2008 roku Jörg Wunderlich utworzył dlań nowy, monotypowy rodzaj Trichopternoides.
Morfologia Samce osiągają od 1,9 do 2,3 mm, a samice od 2 do 2,5 mm długości ciała.
Karapaks jest żółtobrązowy lub brązowawy z ciemniejszymi krawędziami i rozchodzącymi się promieniście kreskami. U samicy jest on lekko wysklepiony, u samca zaś w części głowowej wyniesiony w formę bardzo dużego, wystającego ku przodowi przed przednie oczy płata, na którym leżą oczy tylno-środkowej pary. Tuż za oczami tylno-bocznymi znajduje się niewielki dołek. Bruzda szczękoczułka ma u samca pięć ząbków na przedniej krawędzi i cztery na tylnej, u samicy zaś sześć na przedniej i pięć na tylnej. Barwa odnóży jest pomarańczowobrązowa. Wszystkie golenie samicy mają po jednym kolcu grzbietowym, krótszym niż średnica tychże. U samca kolców tych praktycznie brak. Trichobotrium na nadstopiu pierwszej i drugiej pary leży między 0,9 a 0,95 jego długości. Ostatnia para nadstopi również ma wykształcone trichobotrium.
Owalna do kulistawej opistosoma (odwłok) samca jest ciemnobrązowa do czarnej z czterema rudymi sigilla i delikatnie zaznaczonymi, jasnymi szewronami w tyle, z wierzchu nieco skórzasto utwardzona, ale bez wykształconego skutum. U samicy opistosoma jest ciemnoszara do czarnej, nieco błyszcząca, również z rudymi sigilla, ale bez skórzastości na grzbietowej powierzchni.
Nogogłaszczki samca cechują się dłuższą od goleni i zaopatrzoną w tylno-grzbietową apofizę rzepką oraz stosunkowo prostej budowy bulbusem z dużym subtegulum, krótką częścią radiksową, dyskowatą i opatrzoną ząbkiem apofizą suprategularną, a także bardzo dużym paracymbium.
Genitalia samicy mają epigyne z kwadratową płytką środkową.
Ekologia i występowanie Pająk ten zasiedla tereny silnie wilgotne do podmokłych, zwłaszcza o charakterze otwartym. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się w czerwcu i lipcu.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy oraz europejskiej części Rosji. Dalej na wschód sięga przez Ural do południowej Syberii.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1861 roku