Trichoncyboides simoni – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Trichoncyboides. Zamieszkuje zachodnią, środkową i południowo-wschodnią część Europy.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1904 roku przez Rogera de Lesserta na łamach „Revue Suisse de Zoologie” pod nazwą Gongylidiellum simoni. Epitet gatunkowy nadano na cześć Eugène’a Simona. W 1926 roku tenże Simon zsynonimizował go z Asthenargus placidus. W 1973 roku Konrad Thaler usunął go z synonimów i sklasyfikował w rodzaju Tapinocyboides jako odrębny gatunek. W 1977 roku Alfred Frank Millidge przeniósł go do rodzaju Trichoncus, a 1991 roku Stefan Heimer i Wolfgang Nentwig z powrotem do Tapinocyboides. Ostatecznie w 2008 roku Jörg Wunderlich utworzył dlań nowy, monotypowy rodzaj Trichoncyboides.
Morfologia Pająk osiągający około 1,1–1,2 mm długości ciała w przypadku obydwu płci. Karapaks jest żółtobrązowy. U samca jego część głowowa nie jest płatowato wyniesiona, ale występuje na nim wyniesiona, grzbietowa linia. U samicy karapaks ma wierzch zwyczajnie wysklepiony. Oczy pary tylno-środkowej mają rozstaw wewnętrznych brzegów od 1,6 do 2 razy większy niż średnica i umieszczone są znacznie bardziej z tyłu niż oczy pary tylno-bocznej. U obu płci brak jest bruzd na karapaksie. U samca szczękoczułki mają po pięć zębów na krawędziach przednich i liczne listewki strydulacyjne na powierzchniach bocznych. Odnóża kroczne wszystkich par mają po jednej, krótkiej szczecince na grzbietowej powierzchni goleni. Trichobotrium nadstopia pierwszej pary leży w 0,45 jego długości. Na nadstopiach ostatniej pary trichobotria nie występują. Kolor opistosomy (odwłoka) jest szarobiały.
Nogogłaszczki samca cechują się golenią o apofizie z dwoma krótkimi, różnej długości wyrostkami. Bulbus ma długi i szeroki, wstęgowaty embolus o zaostrzonym i kątowo zgiętym wierzchołku. Radix zaopatrzony jest w spiczastą apofizę lamellarną.
Genitalia samicy charakteryzują się obecnością rowka na wystającej płytce płciowej. Otwory kopulacyjne ulokowane są na przedniej krawędzi bruzdy epigastrycznej. Wulwę cechują szerokie przewody umieszczone w pobliżu owalnego zbiornika nasiennego.
Ekologia i występowanie Pająk ten zasiedla lasy liściaste i iglaste, zagajniki, zadrzewienia i lasostepy. Dorosłe samce spotyka się od kwietnia do czerwca, a samice od marca do lipca.
Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Słowenii, Czech, Słowacji, Węgier, Rumunii i Bułgarii. Na Słowacji podawany tylko z pasma Burda na południu kraju.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1904 roku