Klasztor św. Onufrego w Dobromilu () – aktywny ośrodek religijny Zakonu Bazylianów Świętego Jozafata, został założony w 1613 r. w pobliżu miasta w Dobromil (obwód lwowski)Dobromylskyi Sviato-Onufriivskyi monastyr ChSVV / o. Y. Hrim // Encykłopedija suczasnoji Ukrajiny [Online] / Eds.: I.М. Dziuba, A.I. Zhukovsky, M.H. Zhelezniak [et al.]; National Academy of Sciences of Ukraine, Shevchenko Scientific Society. – Kyiv: The NASU institute of Encyclopedic Research, 2008..
Historia Założycielami byli lwowscy mnisi Anastazy i Johel, którzy działali przy wsparciu miejscowych patronów – starostów Mościsk i Sądowej Wiszni: Jana Szczęsnego Herburta i jego żony, księżnej Elżbiety Zasławskiej. Początkowo na terenie klasztoru zbudowano drewniane cerkwie: św. Mikołaja (rozebrana w 1818 roku) oraz św. Eliasza (sprzedana wsi Przekopana koło Przemyśla w 1772 r.).
W latach 1705–1723 wzniesiono murowaną cerkiew św. Onufrego, według projektu architekta J. Mamrowcewa z Jarosławia. Później, w 1731 r., zbudowano budynek klasztorny, a w 1751 r. dzwonnicę. Klasztor był ważnym ośrodkiem edukacyjnym, gdzie w latach 1693–1781 i 1793–1902 działał nowicjat, a w latach 1758–1771 funkcjonowała szkoła teologiczna. Klasztor zarządzał kilkoma mniejszymi klasztorami. W 1744 r. przyłączono do niego klasztor św. Jana Teologa w Przemyślu, a z wsi Kołodence przeniesiono cudowny obraz św. OnufregoЧень Л. Я. Визначні монастирі Бойківщини // Вісник Національного університету «Львівська політехніка». Архітектура. – 2009. – № 656..
Po reformie Dobromilskiej Zakonu Bazylianów Świętego Jozafata w 1882 r. klasztor w Dobromilu nabrał szczególnego znaczenia, stając się ośrodkiem odnowy zakonu. Służyło tu jako nowicjusze wielu przyszłych wybitnych osobistości, w tym: D. Tkaczuk, P. Fidias, A. Kalysz, S. Ortyński, J. Łomnicki, M. Łonczyna i Andrzej Szeptycki. W 1886 r. papież Leon XIII podarował klasztorowi relikwie męczennika, św. Pasywa, które jednak, z powodu znacznej wilgoci ścian, zostały przeniesione do Klasztoru Krechowskiego w 1902 r.
Po 1905 r. bazylianie opuścili Dobromil, a klasztor stopniowo popadał w ruinę. Został odnowiony dopiero w 1928 r. pod kierownictwem igumena J. Łabaja. Wznowiono w nim studia filozoficzne, a następnie wyższe studia gimnazjalne (licealne) Zakonu Bazylianów. W 1931 r. klasztor stał się miejscem Kapituły Generalnej Zakonu Bazylianów, na której D. Tkaczuk został wybrany archimandrytą.
W 1946 r. klasztor został ostatecznie zamknięty przez władze radzieckie. Od 1950 r. na jego terenie działał kobiecy szpital psychoneurologiczny. Klasztor zwrócono zakonowi Świętego Bazylego Wielkiego w 1992 r. Od 2000 r. jego obecnym igumenem jest M. Flaczek.
Przypisy
Kategoria:Klasztory greckokatolickie w obwodzie lwowskim