Władysław Gabler (ur. 26 czerwca 1890 w Poznaniu, zm. 28 lutego 1973 w Poznaniu) – polski lekarz wojskowy, doktor wszech nauk lekarskich, podpułkownik Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, powstaniec wielkopolski, komendant szpitala obozu jenieckiego w Strzałkowie oraz obozu jenieckiego w Szczypiornie.
Miał trzech braci: Leona (ur. 1893) Tomasza (1895-1942) i Hipolita (ur. 1898). Bracia Leon oraz Hipolit zgineli na froncie zachodnim podczas I wojny światowej. Tomasz Gabler zginął zamęczony w więzieniu w Rawiczu podczas okupacji niemieckiej w 1942 roku.
Podczas okresu sanacji, z polecenia Józefa Piłsudskiego, w 1933 został przeniesiony w stan spoczynku. Zmobilizowany sześć lat później w wyniku agresji niemieckiej na Polskę.
Od 1927 był żonaty z Felcją Gabler. Miał pięciu synów: Jerzego, Ryszarda, Alfreda, Andrzeja oraz Konrada. Zmarł w 1973, pochowany na Cmentarzu Miłostowo, w rodzinnym grobowcuInstytut Pamięci Narodowej.
Awanse 45px podporucznik – 1916 45px porucznik – 1919 45px kapitan – 1919 45px major – 1928 45px podpułkownik – 1972a
Ordery i odznaczenia Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości - 1928 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski - 1972 Wielkopolski Krzyż Powstańczy - 1972 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” - 1981
Uwagi a – nadany w stanie spoczynku (↑)
Przypisy
Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919)