Acartauchenius scurrilis – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1873 roku przez Octaviusa Pickarda-Cambridge’a na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London” pod nazwą Erigone scurrilis. Opisu dokonano na podstawie samca odłowionego przez Ludwiga Kocha. Miejscem typowym są okolice Norymbergi. Eugène Simon w 1884 roku opisał samicę i przeniósł omawiany takson do nowego rodzaju Acartauchenius. Stanowi on dlań gatunek typowy.
Morfologia Samce osiągają od 1,5 do 2 mm, a samice od 1,7 do 2 mm długości ciała. Karapaks jest brązowy do czarnobrązowego; u samca jego głowowa część wyniesiona jest w zaokrąglony do prawie stożkowatego płat licznie porośnięty długimi, czarnymi szczecinkami. W widoku bocznym linia od szczytu owego płata do oczu przednio-środkowych opada z bardzo słabym wklęśnięciem pośrodku, a od wysokości oczu przednio-środkowych do krawędzi nadustka jest lekko wypukła. Wszystkie oczy są drobne i umieszczone w czarnych kropkach; oczy przednio-środkowe są najmniejsze i położone w jednej linii z oczami obu par bocznych. Oczy tylno-środkowe są szeroko rozstawione po bokach dołu wyniosłości i tworzą z parą przednio-środkową trójkąt równoboczny. Odnóża są żółtawobrązowe. Na szarawożółtym do szarego wierzchu opistosomy (odwłoka) występują jaskrawe, poprzeczne paski. Powierzchnię jej porastają dość wyraźne włoski.
Bulbus samca cechuje się pozbawionym grzbietowych płatów tegulum oraz wyciągniętą odsiebnie w długą, zakrzywioną, prawie błoniastą strukturę apofyzą medialną. Dosiebny koniec tej struktury styka się grzbietowo z małym, błoniastym płatkiem zaopatrzonym w spiczasty wyrostek, z boku i poniżej którego biegnie gruba, zesklerotyzowana beleczka. Część radiksowa wyciągnięta jest w krótki i szeroki płat. Część emboliczna przedłużona jest w krótki, zakrzywiony, spiczasty wyrostek, na grzbietowo-bocznej stronie którego kończy się zakrzywionym, półbłoniastym płatem przewód nasienny.
Ekologia i występowanie Pająk ten zasiedla głównie suchsze łąki i suche wrzosowiska. Bytuje przede wszystkim w mrowiskach murawki darniowca. Tam też przypuszczalnie osobniki dorosłe aktywne są przez cały lub prawie cały rok. Poza mrowiskami natomiast wędrujące samice obserwuje się od kwietnia do października, a samce od maja do września.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji (z prowincji Bartın), Gruzji, południa syberyjskiej części Rosji, Kazachstanu i innych krajów Azji Środkowej.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1873 roku