Walckenaeria antica – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych. Zamieszkuje Europę i palearktyczną Azję.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1834 roku przez Karla Friedricha Widera pod nazwą Theridion anticum. Współcześnie używaną kombinację podał jako pierwszy Octavius Pickard-Cambridge w 1879 roku.
Morfologia Samce osiągają od 1,5 do 2,3 mm, a samice od 2 do 2,7 mm długości ciała. Karapaks jest czerwonobrązowy do ciemnobrązowego, o ciemniejszych paskach rozchodzących się promieniście i przyciemnionych krawędziach. U samicy część głowowa jest nieznacznie za oczami wysklepiona, u samca zaś jest ona wyniesiona w płat, przed którym leży mniejszy płatek lub wyrostek z parą przednio-bocznie skierowanych rożków. Za tylno-bocznymi oczami samca znajduje się para niewielkich wgłębień, każde z biegnącą ku tyłowi bruzdką. Większe i rozrzucone na większej powierzchni oczy odróżniają samicę omawianego gatunku od podobnej samicy W. acuminata. Ponadto oczy tylno-środkowe leżą bardziej z tyłu niż tylno-boczne. Odnóża są pomarańczowo-czerwone, u obu płci zwykle z przyciemnionymi, niekiedy wręcz czarniawymi goleniami pierwszej i drugiej pary. Golenie tychże par mają po dwie makroskopowe szczecinki (kolce), pozostałych par zaś po jednej takowej. Nadstopie pierwszej pary ma trichobotrium umieszczone między 0,5 a 0,55 długości. Trichobotrium obecne jest także na nadstopiach ostatniej pary. Lekko wydłużona opistosoma (odwłok) ma ubarwienie szaro-czarne.
Od W. alticeps pająk ten odróżnialny jest tylko po budowie aparatów kopulacyjnych. W przypadku samców, u W. antica embolus zatacza ciaśniejsze koło, a jego wierzchołkowa, położona odsiebnie od ujścia przewodu nasiennego część jest grubsza niż u W. alticeps. Pozostałe cechy bulbusa oraz apofiza goleni nogogłaszczka są u obu gatunków takie same. W przypadku samic wyraźne różnice między gatunkami występują w budowie przedniej części wulwy.
Ekologia i występowanie Pająk ciepłolubny, preferujący stanowiska suche i nasłonecznione, aczkolwiek spotykany też w suchej ściółce terenów zadrzewionych, a nawet na stanowiskach wilgotniejszych. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się przez cały rok, przy czym samce najliczniej wiosną i jesienią.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Wysp Owczych, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z Cypru, anatolijskiej części Turcji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, syberyjskiej części Rosji, Kirgistanu Chin, Korei i Japonii.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1834 roku