Walckenaeria alticeps – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisał po raz pierwszy Jacques Denis w 1952 roku na łamach „Bulletin de l'Institut Royal des Sciences Naturelles de Belgique” pod nazwą Wideria alticeps. Wcześniej osobników tego gatunku nie odróżniano od skrajnie podobnej W. antica. Rodzaj Wideria zsynonimizowany został z Walckenaeria w 1963 roku przez Petera Merretta i stąd obecna kombinacja. Oryginalnego opisu omawianego taksonu dokonano na podstawie samicy. Samca opisał jako pierwszy Jörg Wunderlich w 1972 roku.
Morfologia Pająk osiągający od 2 do 2,7 mm długości ciała. Karapaks jest czerwonobrązowy do ciemnobrązowego, o ciemniejszych paskach rozchodzących się promieniście i przyciemnionych krawędziach. U samicy część głowowa jest nieznacznie za oczami wysklepiona, u samca zaś jest ona wyniesiona w płat, przed którym leży mniejszy płatek lub wyrostek z parą przednio-bocznie skierowanych rożków. Za tylno-bocznymi oczami samca znajduje się para niewielkich wgłębień, każde z biegnącą ku tyłowi bruzdką. Większe i rozrzucone na większej powierzchni oczy odróżniają samicę omawianego gatunku od podobnej samicy W. acuminata. Ponadto oczy tylno-środkowe leżą bardziej z tyłu niż tylno-boczne. Odnóża są pomarańczowo-czerwone, u obu płci zwykle z przyciemnionymi, niekiedy wręcz czarniawymi goleniami pierwszej i drugiej pary. Golenie tychże par mają po dwie makroskopowe szczecinki (kolce), pozostałych par zaś po jednej takowej. Nadstopie pierwszej pary ma trichobotrium umieszczone między 0,5 a 0,55 długości. Trichobotrium obecne jest także na nadstopiach ostatniej pary. Lekko wydłużona opistosoma (odwłok) ma ubarwienie szaro-czarne.
Od W. antica pająk ten odróżnialny jest tylko po budowie aparatów kopulacyjnych. W przypadku samców, u W. alticeps embolus zatacza większe koło, a jego wierzchołkowa, położona odsiebnie od ujścia przewodu nasiennego część jest smuklejsza niż u W. antica. Pozostałe cechy bulbusa oraz apofiza goleni nogogłaszczka są u obu gatunków takie same. W przypadku samic wyraźne różnice między gatunkami występują w budowie przedniej części wulwy.
Ekologia i występowanie Pająk ten preferuje stanowiska wilgotne i zacienione, zasiedlając m.in. zarastające torfowiska. Osobniki dorosłe obserwuje się od lutego do listopada.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z Cypru, anatolijskiej części Turcji, Gruzji, syberyjskiej części Rosji oraz Iranu.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1952 roku