18 Dywizja Piechoty () – dywizja piechoty armii brytyjskiej, która krótko walczyła w bitwie o Malaje podczas II wojny światowej. W marcu 1939 roku, po ponownym pojawieniu się Niemiec jako potęgi europejskiej i okupacji Czechosłowacji, armia brytyjska zwiększyła liczbę dywizji w Armii Terytorialnej poprzez duplikowanie istniejących jednostek. 18 Dywizja Piechoty została sformowana we wrześniu 1939 roku jako duplikat drugiej linii , rekrutując żołnierzy z hrabstwa Essex oraz wschodnioangielskich hrabstw Norfolk, Suffolk i Cambridgeshire.

Dywizja stacjonowała w Wielkiej Brytanii od 1939 do 1941 roku, gdzie przechodziła szkolenie i była przenoszona w różne rejony kraju. Obejmowało to rolę przeciwinwazyjną w North West England, szkolenie w Szkocji oraz dyslokację na północny zachód Anglii, gdzie żołnierze dywizji wspierali także rozładunek statków handlowych podczas bombardowań Liverpoolu. Pod koniec 1941 roku rząd brytyjski dążył do wzmocnienia armii w Afryce Północnej, aby zademonstrować dominiom wkład Wielkiej Brytanii w walki na Bliskim Wschodzie oraz przygotować się do operacji Crusader. Dywizja opuściła Wielką Brytanię w październiku w konwoju zmierzającym do Egiptu.

Do grudnia 1941 roku konwój transportujący 18 Dywizję Piechoty dotarł do Afryki Południowej i przygotowywał się do ostatniego etapu podróży, gdy nadeszła wiadomość o przystąpieniu Japonii do wojny. W konsekwencji większość dywizji została przekierowana do Indii w celu wzmocnienia sił brytyjskich stojących w obliczu japońskiej ofensywy. Jedynie została wysłana do Singapuru, skierowano ją na północ do stanu Johor, gdzie wzięła udział w . Po kilku krótkich starciach z wojskami japońskimi brygada została wycofana na wyspę Singapur. W okresie od 29 stycznia do 5 lutego 1942 roku pozostała część dywizji przybyła z Indii do Singapuru. Niedługo potem cała dywizja wzięła udział w bitwie o Singapur.

Początkowo rozmieszczona w północno-wschodniej części wyspy Singapur, dywizja pozostawała w dużej mierze bezczynna, podczas gdy Japończycy koncentrowali swoje ataki na sektorze północno-zachodnim. Po utworzeniu przez nieprzyjaciela przyczółka na plaży dywizja została rozczłonkowana i wprowadzana do walki fragmentami. Jeden batalion przydzielono do innego zgrupowania, a kilka jednostek sformowało dwie batalionowe grupy bojowe. Po wstępnych walkach dywizja została ponownie skoncentrowana do ostatecznej obrony w obrębie miasta Singapur, gdzie odparła kilka japońskich natarć. Ostatecznie, wraz z całą załogą twierdzy, 18 Dywizja Piechoty poddała się Japończykom 15 lutego 1942 roku. Nie została później odtworzona. Ponad jedna trzecia jej żołnierzy zmarła w niewoli, w tym dowódca dywizji, generał major Merton Beckwith-Smith.

Geneza W latach 30. XX wieku napięcia między Niemcami a Wielką Brytanią oraz jej sojusznikami stopniowo narastały. Pod koniec 1937 roku i w ciągu całego 1938 roku niemieckie żądania aneksji Sudetów w Czechosłowacji wywołały kryzys międzynarodowy. Aby uniknąć wojny, brytyjski premier Neville Chamberlain spotkał się we wrześniu z niemieckim kanclerzem Rzeszy Adolfem Hitlerem, co doprowadziło do zawarcia układu monachijskiego. Porozumienie to zapobiegło wybuchowi konfliktu zbrojnego i umożliwiło Niemcom aneksję Sudetów. Choć Chamberlain liczył, że układ otworzy drogę do dalszego pokojowego rozwiązywania sporów, relacje brytyjsko-niemieckie wkrótce uległy pogorszeniu. 15 marca 1939 roku Niemcy, łamiąc postanowienia monachijskie, dokonały inwazji i okupacji pozostałych prowincji czeskich – Bohemii i Moraw.

29 marca brytyjski minister wojny Leslie Hore-Belisha ogłosił plany zwiększenia liczebności Armii Terytorialnej (TA) – rezerwowej formacji armii regularnej, składającej się z ochotników służących w niepełnym wymiarze czasu – z 130 tys. do 340 tys. żołnierzy oraz podwojenia liczby dywizji TA Program przewidywał rekrutację ponad etat do istniejących jednostek, wspieraną podwyżką uposażenia terytorialistów, zniesieniem ograniczeń w awansach (dotychczas utrudniających nabór), budową nowoczesnych koszar oraz zwiększeniem przydziałów żywnościowych. Na bazie tych rozbudowanych jednostek miały powstać dywizje drugiej linii, formowane z kadr, które następnie mogły być uzupełniane. 18 Dywizja Piechoty była jednostką drugiej linii, stanowiąc duplikat dywizji pierwszej linii – . W kwietniu wprowadzono ograniczony pobór do służby wojskowej. W jego wyniku do armii regularnej wcielono 34 500 poborowych w wieku dwudziestu lat, którzy początkowo przechodzili sześciomiesięczne szkolenie, a następnie kierowani ich do formowanych jednostek drugiej linii. Pomimo założeń programu rozbudowy armii, jego realizacja napotykała trudności wynikające z braku centralnych wytycznych dotyczących procesów rozbudowy i powielania jednostek, a także niedoboru infrastruktury, wyposażenia oraz instruktorów.

Formacja i obrona kraju Przewidywano, że procesy duplikowania jednostek i rekrutacji nie potrwają dłużej niż sześć miesięcy. Chociaż niektóre dywizje TA poczyniły niewielkie postępy do momentu wybuchu II wojny światowej, inne zakończyły tę pracę w ciągu kilku tygodni. 18 Dywizja Piechoty została zmobilizowana 30 września 1939 roku; wcześniej jej oddziały zostały sformowane i podlegały administracyjnie macierzystej 54 Dywizji Piechoty. W skład dywizji wchodziły , i oraz oddziały wsparcia dywizyjnego. Jednostka została utworzona z żołnierzy pochodzących z hrabstwa Essex oraz hrabstw wschodnioangielskich: Norfolk, Suffolk i Cambridgeshire. Według Imperial War Museum odznaka dywizji (skrzydła wiatraka) symbolizuje jej „związek z Anglią Wschodnią”. W skład 53 Brygady wchodziły: 5 batalion (5RNR), 6 batalion Royal Norfolk Regiment (6RNR) oraz 2 batalion (2CR). 54 Brygada obejmowała: 4 batalion Royal Norfolk Regiment (4RNR), 4 batalion Suffolk Regiment (4SR) oraz 5 batalion Suffolk Regiment (5SR). 55 Brygada składała się z: 5 batalionu (5BHR), 1 batalionu Cambridgeshire Regiment (1CR) oraz 1/5 batalionu (1/5SF). Pierwszym dowódcą dywizji był generał major , przywrócony do służby czynnej z emerytury.

mały|alt=Samotny żołnierz stoi w okopie z gotową bronią na parapecie|Samotny żołnierz 4 batalionu Royal Norfolk Regiment w okopie w pobliżu bunkra w Great Yarmouth, 31 lipca 1940 roku

30 listopada 1939 roku dowództwo objął generał major , zastępując ponownie przechodzącego na emeryturę Dalby’ego. Dywizja podlegała najpierw Dowództwu Wschodniemu i na początku 1940 roku stacjonowała w hrabstwie Norfolk. W pierwszych miesiącach wojny możliwości szkoleniowe były ograniczone, a dywizja zajmowała się ochroną lotnisk oraz innych obiektów o znaczeniu strategicznym. Latem przeszła pod dowództwo II Korpusu i została rozlokowana na terenie hrabstw Cambridgeshire, Norfolk i Suffolk. 20 kwietnia Paget tymczasowo opuścił dywizję, a jego obowiązki przejął generał brygady (dowódca 54 Brygady). Paget został skierowany do Norwegii, gdzie dowodził Sickleforce ( i ) po ich lądowaniu w Åndalsnes w trakcie kampanii norweskiej. Gdy kampania zakończyła się niepowodzeniem, Paget na krótko powrócił do dywizji 14 maja 1940 roku. Trzynaście dni później objął stanowisko szefa sztabu Home Forces, a tymczasowym dowódcą dywizji został generał brygady .

Planowane rozmieszczenie TA zakładało stopniowe użycie jej jednostek w miarę dostępności wyposażenia w celu wzmocnienia Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych (BEF) już wysłanych do Europy. Dywizje TA miały dołączyć do dywizji regularnej armii w miarę zakończenia szkolenia i otrzymania wyposażenia; ostatnie dywizje planowano rozmieścić rok po rozpoczęciu wojny. Dywizja nie opuściła wówczas Wielkiej Brytanii, ponieważ BEF zostały wycofane z Francji w trakcie ewakuacji z Dunkierki w maju i czerwcu 1940 roku. Ewakuacja spowodowała porzucenie znacznej części wyposażenia BEF, co pozostawiło wojska w Wielkiej Brytanii słabo uzbrojone. Priorytet w dostawach nowego sprzętu przyznano nielicznym formacjom przeznaczonym do reagowania na ewentualne desanty niemieckie, co spowodowało, że 18 Dywizja otrzymała jedynie minimalne wyposażenie. Standardowa dywizja piechoty powinna być wyposażona w 72 haubicoarmaty 25-funtowe; 31 maja 1940 roku 18 Dywizja dysponowała jedynie czterema armatami polowymi 18-funtowymi z okresu I wojny światowej oraz ośmioma haubicami 4,5-calowymi o podobnym wieku. Dywizja nie posiadała żadnych dział przeciwpancernych (w porównaniu ze standardowymi 48) i tylko 47 z wymaganych 307 karabinów przeciwpancernych Boys.

Latem 1940 roku w 18 Dywizji Piechoty doszło do kilku zmian na stanowisku dowódcy. 1 czerwca dowództwo objął generał major , który wkrótce odszedł na stanowisko szefa sztabu Drugich Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych pod dowództwem generała broni Alana Brooke’a. 9 czerwca dowództwo przejął generał major , wcześniej Dyrektor ds. Rekrutacji i Organizacji oraz zastępca Generała Kwatermistrza Sił Zbrojnych; 14 lipca zastąpił go generał major Merton Beckwith-Smith, który wcześniej dowodził podczas bitwy o Francję. Pozostał on dowódcą dywizji do końca jej istnienia.

Chociaż dywizja otrzymała wówczas zadanie przeciwinwazyjne w regionie Anglii Wschodniej, przeprowadzono szereg ćwiczeń szkoleniowych w innych częściach Anglii, a także w Szkocji i Walii. Jesienią 1940 roku przeniesiono ją na stałe do Szkocji. Kwaterę główną dywizji ustanowiono w Melrose, a pododdziały rozlokowano na terenie Scottish Borders – od Dumfries po Duns. Przeprowadzono dalsze ćwiczenia dywizyjne z udziałem kontyngentów żołnierzy emigracyjnych z Belgii, Czechosłowacji, Norwegii i Polski. Zaczęły krążyć niepotwierdzone pogłoski, że dywizja wkrótce zostanie wysłana za granicę.

W kwietniu 1941 roku dywizję przydzielono do Dowództwa Zachodniego i przeniesiono do North West England oraz West Midlands, gdzie zastąpiła walijską . Jednostka została rozlokowana na obszarze między Liverpoolem, Manchesterem i Birminghamem; kwatera główna dywizji mieściła się w Ribbesford House koło Bewdley. Podczas bombardowania Liverpoolu kilkuset żołnierzy z dywizji skierowano na kilka tygodni do miasta w celu pomocy przy rozładunku statków towarowych. W trakcie tego zadania dywizja poniosła pierwsze straty wojenne w wyniku niemieckich nalotów. 18 lipca Alan Brooke (wówczas Naczelny Dowódca Sił Krajowych) dokonał inspekcji elementów dywizji stacjonujących w Crewe.

Służba zagraniczna Przeniesienie na Bliski Wschód