Tytthus pubescens – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje Europę i nearktyczną Amerykę Północną.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1860 roku przez Gustava Flora pod nazwą Capsus geminus. Miejscem typowym jest Tartu w Estonii. W 1864 roku Franz X. Fieber przeniósł go do rodzaju Tytthus, a w 1906 roku George W. Kirkaldy wyznaczył go gatunkiem typowym tegoż rodzaju.
W 1931 roku omawiany takson opisany został niezależnie przez Harry’ego H. Knighta na podstawie samicy z Wray w Kolorado pod nazwą Cyrtorhinus pubescens. W 1955 roku José C. de Melo Carvalho i Richard Southwood zsynonimizowali C. pubescens z T. geminus. Jako, że nazwa C. geminus okazała się młodszym homonimem nazwy użytej w 1832 roku przez Thomasa Saya, za ważny uznaje się epitet nadany przez Knighta.
Morfologia Długość ciała u samców wynosi od 2,6 do 3 mm, u długoskrzydłych samic od 2,7 do 3,1 mm, a u samic o skrzydłach skróconych (submakropterycznych) od 2,3 do 2,7 mm. W populacji samice submakropteryczne zdecydowanie dominują nad długokrzydłymi.
Krótka, niepunktowana, lekko lśniąca głowa ma barwę ciemnoszarą do czarnej z parą małych, żółtych plamek przy wewnętrznych krawędziach rudobrązowych oczu. Na ciemieniu i czole licznie wyrastają długie, sterczące do półwzniesionych szczecinki. Czułki mają człon pierwszy jasnożółty, co najwyżej u szczytu przyciemniony, o długości mniej więcej równej szerokości ciemienia, pozostałe zaś człony ciemnoszare do czarnych. Szczecinki na pierwszym członie są krótkie, rzadkie i pokładające się z wyjątkiem kilku długich i sterczących przed szczytem, a na członie drugim gęste i krótkie zmieszane ze sterczącymi i półsterczącymi szczecinkami długości równej średnicy członu. Kłujka ma trzy pierwsze człony bladożółte, a czwarty brązowy.
Przedplecze jest prawie prostokątne, o zaokrąglonych kątach przednich, prostych brzegach bocznych i prostym lub nieznacznie zafalowanym brzegu tylnym. Ubarwienie ma zmienne, od całkiem ciemnobrunatnego lub czarnego, przez w tylnych kątach zabrązowione po jasnobrązowe w tylnej połowie. Ciemnoszara do czarnej tarczka ma kształt trójkąta równobocznego i lekko połyskującą, opatrzoną długimi, półwzniesionymi szczecinkami powierzchnię. Półpokrywy są białawe lub żółtawe, przezroczyste, u samców i długoskrzydłych samic sięgające poza wierzchołek odwłoka, u submakropterycznych samic o zredukowanej zakrywce i wskutek tego nie sięgające do końca odwłoka. Klinik u submakropterycznych samic bywa zredukowany, w pozostałych przypadkach jest w pełni wykształcony. Odnóża są bladożółte z brązowymi nasadami bioder. Stopy mają drugi człon znacznie krótszy niż następny.
Samcze genitalia cechują się lewą paramerą o szerokiej, pośrodku rozszerzonej, a dalej zwężonej ku spiczastemu szczytowi gałęzi prawej oraz krótkiej i na szczycie zaostrzonej gałęzi lewej, prawą paramerą zaś podługowato-owalną. Falloteka jest szeroka i na wierzchołku spiczasta, endosoma natomiast mocno C-kształtnie wygięta i na wierzchołku tępa.
Ekologia i występowanie Owad ten zamieszkuje siedliska wilgotne i podmokłe. Jest drapieżnikiem wyspecjalizowanym w wysysaniu jaj piewików, składanych wyłącznie do pędów roślin z rodzin turzycowatych, sitowatych i wiechlinowatych. Wyprowadza na świat jedno pokolenie w ciągu roku. Osobniki dorosłe obserwuje się od sierpnia lub października. Zimowanie odbywa się w stadium jaja.
Gatunek holarktyczny. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Danii oraz europejskiej części Rosji. W nearktycznej Ameryce Północnej znany jest z Alberty, Jukonu, Kolumbii Brytyjskiej, Nowej Fundlandii, Quebecu i Saskatchewanu w Kanadzie oraz Alaski, Kolorado, Arizony i Nowego Meksyku w Stanach Zjednoczonych.
Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek krytycznie zagrożony wymarciem (CR).
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Ameryki Północnej Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1931 roku