Chorągiew husarska koronna Kazimierza Ludwika Bielińskiego – oddział ciężkiej jazdy koronnej wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699 i wielkiej wojny północnej).
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–200 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Żołnierze chorągwi wojewody malborskiego Franciszka Jana Bielińskiego znaleźli się w kompucie wojsk koronnych z 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Stanisława Jabłonowskiego. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 120 koni nowego zaciągu. Faktycznie posiadała 118 koni.
Po Franciszku Bielińskim szefostwo przyjął jego syn starosta malborski (od 1687 podkomorzy koronny) Kazimierz Ludwik Bieliński.
Etat chorągwi podkomorzego koronnego Kazimierza Ludwika Bielińskiego pod Wacławem Iskrą z 1690 przewidywał 100 koni.
Na przełomie 1701/1702, znajdująca się na leżach zimowych, chorągiew wchodziła w skład Partii Poddniestrskiej i stacjonowała w m. Iszczków. Liczyła wtedy 60 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Wiedniem Kategoria:Husaria w dobie wojny północnej Kategoria:Bielińscy herbu Junosza