Thomas Fidler (ur. 22 października 1986 r. w Newbury) – angielski rugbysta polskiego pochodzenia występujący na pozycji a, trener rugby; multimedalista polskiej Ekstraligi, mistrz Polski, reprezentant tego kraju.

Kariera klubowa Anglia Grę w rugby rozpoczął w szkole średniej namówiony przez nauczyciela wychowania fizycznego. Z czasem, z uwagi na budowę ciała przesunięto go z drugiej do pierwszej linii młyna. Na poziomie młodzieżowym co najmniej w latach 2000–2004 (U-14 – U-18) reprezentował barwy lokalnego klubu z Wiltshire. Występował też w drużynach stanowiących reprezentację hrabstwa oraz regionu. Uczęszczał do w Bristolu, był też członkiem akademii Bristol Rugby (wówczas pod nazwą Bristol Shotguns).

Karierę seniorską zaczynał na w klubie z Gloucestershire. W sezonie rozegrał w jego barwach 18 spotkań, a na początku dalsze dwa. Pierwszą część 2007 roku spędził w barwach Wootton Bassett w lokalnych rozgrywkach Southern Counties South.

W trafił do (drugi poziom ligowy). W barwach rozegrał zaledwie jedno spotkanie, jednak wkrótce przeniósł się do występującego w tej samej lidze , w którym to klubie pozostał do 2011 roku. Po dwóch latach na drugim poziomie, w 2009 roku Newbury zostało zdegradowane w związku z reorganizacją rozgrywek. W efekcie do przystąpiło na , a po kolejnym spadku w 2010 – na (National League 2 South). Łącznie dla zespołu z Berkshire Fidler zagrał w 77 meczach ligowych, zdobywając w nich 8 przyłożeń, a ponadto wystąpił w Anglo-Welsh Cup (jeden mecz, jedno przyłożenie).

W 2011 roku związał się z na poziomie National League 1 (trzeci poziom). Rozegrawszy 21 spotkań (wszystkie w podstawowym składzie) i zdobywszy 10 przyłożeń, w lutym 2012 roku dołączył do końca sezonu do ekipy grającej na tym samym szczeblu ligowym. Dla drużyny z zachodniego Londynu zagrał czterokrotnie. Po zakończeniu sezonu wrócił do Cambridge, dla którego rozegrał kolejne 24 spotkania.

W dołączył do grającej na drugim poziomie rozgrywkowym drużyny (9 spotkań ligowych, 4 w pucharze), a w do drużyny (21 meczów ligowych, 2 w pucharze). Wobec spadku zespołu z Devonu do National League 1 Fidler, obok szeregu innych zawodników, opuścił klub.

W 2015 roku został zawodnikiem (później pod nazwą Birmingham Moseley R.C.). Klub przystąpił do rozgrywek na poziomie Championship, ale podobnie jak w przypadku Plymouth, już w występów Fidlera zanotował spadek do League 1. Tym razem filar zdecydował się na pozostanie w klubie. W w był jednym z najlepszych zawodników na swojej pozycji w lidze. Po zakończonych rozgrywkach przedłużył kontrakt o kolejne dwa lata. Łącznie dla ekipy Moseley rozegrał 112 meczów.

Po wygaśnięciu kontraktu związał się umową z . Dla drużyny z zagrał 15-krotnie, nim rozgrywki zakończono przedwcześnie z powodu trwającej pandemii COVID-19. Z tej samej przyczyny całkowicie odwołany został sezon 2020/2021. W czasie pandemii dołączył do swojego lokalnego klubu , jednak z uwagi na obostrzenia sanitarne nie wystąpił w żadnym jego spotkaniu.

Według własnych wspomnień epizodycznie grał też we Włoszech i Australii.

Polska W trakcie przerwy w angielskich rozgrywkach Fidler, który występował już wówczas w reprezentacji Polski, został nakłoniony przez jej drugiego trenera (a jednocześnie szkoleniowca Ogniwa Sopot) Karola Czyża do gry dla jego klubu. Został zgłoszony do rozgrywek polskiej Ekstraligi; początkowo wystąpił w dwóch meczach ligowych rozgrywanych we wrześniu 2020 roku, a następnie w wygranym z Rugby Łódź finale. Począwszy od sezonu 2021/2022 Fidler był już etatowym zawodnikiem Ogniwa, zajmując miejsce Marcina Wilczuka, który zakończył karierę sportową. W sezonie tym Ogniwo ponownie zostało medalistą mistrzostw Polski, tym razem przegrywając w ligowym finale z Orkanem Sochaczew.

Już przed końcem sezonu 2021/2022 Fidler zaczął prowadzić treningi Ogniwa dla formacji młyna, zaś z początkiem nowych rozgrywek został formalnie asystentem Czyża. Jednocześnie pozostał aktywnym zawodnikiem. Zmagania te drużyna z Sopotu zakończyła ponownie na drugim miejscu, ulegając w finale Budo 2011 Aleksandrów Łódzki. Wraz z końcem tych rozgrywek kilkunastoletnią pracę na stanowisku pierwszego trenera zakończył Czyż, a zarząd klubu funkcję tę powierzył Fidlerowi. Asystentem filara został Wojciech Piotrowicz, również nadal czynny zawodnik. Zmiana na stanowisku szkoleniowca nie pociągnęła za sobą zmiany końcowego rezultatu, bowiem Ogniwo siódmy kolejny raz dotarło do finału, jednak po raz trzeci z rzędu nie zdołało go wygrać, ulegając po wyrównanym meczu Orkanowi Sochaczew. Sezon 2024/2025 prowadzone przez Fidlera Ogniwo zakończyło na miejscu trzecim. Sam zawodnik, mimo 38 lat wciąż uznawany był za jednego z najlepszych filarów w kraju.

Przed startem nowych rozgrywek zapowiedział, że będzie to jego ostatni sezon w roli zawodnika.

Kariera reprezentacyjna Był członkiem uczniowskiej, a w latach 2008–2009 uniwersyteckiej kadry Anglii. W 2013 roku wystąpił w co najmniej dwóch meczach zespołu składającego się z zawodników z co najwyżej trzeciego poziomu ligowego. Grał w meczach z analogicznymi niezawodowymi reprezentacjami Francji i Irlandii

W odpowiedzi na ogłoszenie poszukujące zawodników z polskimi korzeniami, samodzielnie zgłosił się do Polskiego Związku Rugby. W wieku 33 lat otrzymał od selekcjonera Duaine’a Lindsaya pierwsze powołanie do reprezentacji Polski. Debiutował w meczu Rugby Europe Trophy z Niemcami.

W 2022 roku, po zwycięstwie nad Litwą, w którym zdobył jedno z przyłożeń, awansował wraz z reprezentacją Polski do Rugby Europe Championship. W debiutanckim meczu na tym poziomie, z Rumunią, ponownie przykładał piłkę na polu punktowym. Uczestniczył też w historycznym spotkaniu z Belgią, w którym reprezentanci Polski zdobyli pierwsze zwycięstwo na tym poziomie rozgrywkowym. Karierę reprezentacyjną zakończył w 2024 roku po spadku na poziom Rugby Europe Trophy.

Podczas udzielanych wywiadów wielokrotnie podkreślał, że powołanie do polskiej reprezentacji i gra w jej barwach były dla niego zaskoczeniem, ale jednocześnie powodem olbrzymiej dumy. Występy w kadrze stanowiły też motywację do treningów na późniejszym etapie jego kariery. Jak wskazywał, dopiero po 30. urodzinach rugby pozwoliło mu na zgłębienie jego polskich korzeni.

Statystyki Wynik reprezentacji Polski podany w pierwszej kolejności. Drużyna narodowaRokMeczePunkty201920202010202140202235202355202440Suma1910 Występy w reprezentacji PolskiLp.DataStadion, miastoPrzeciwnikWynikZdobyte punkty1.2.11.2019Stadion Miejski, Łódź15:3502.23.11.2019Stade Municipal, Yverdon-les-Bains23:2003.29.02.2020Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam6:704.11.09.2021Stadion Juvenii, Kraków43:305.9.10.2021, Lwów27:2406.13.11.2021Narodowy Stadion Rugby, Gdynia21:1607.20.11.2021Stadion Polonii, Warszawa37:2508.19.02.2022Stadion Markéta, Praga27:1009.19.03.2022, Bruksela11:41010.9.04.2022Stadion Widzewa, Łódź43:105 (P)11.4.02.2023Stadionul Arcul de Triumf, Bukareszt27:675 (P)12.11.02.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia3:65013.18.02.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia21:15014.5.03.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia18:23015.18.03.2023Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam17:18016.4.02.2024Narodowy Stadion Rugby, Gdynia8:20017.10.02.2024Estádio Nacional, Oeiras7:54018.17.02.2024Stade du Pachy, Waterloo10:31019.17.03.2024, Paryż8:340

Życie osobiste Studiował na Uniwersytecie w Bath.

Jego dziadek ze strony matki, Ludwig Duy był Polakiem, po II wojnie światowej wyemigrował do Wielkiej Brytanii, co dało Thomasowi możliwość reprezentowania Polski.

W czasie swojego debiutu w reprezentacji Polski w 2019 roku poznał Klaudię, swoją przyszłą partnerkę. Mają córkę Florence.

Przypisy

Źródła wideo

Kategoria:Angielscy zawodnicy rugby union Kategoria:Zawodnicy rugby union polskiego pochodzenia Kategoria:Reprezentanci Polski w rugby union Kategoria:Trenerzy rugby union Kategoria:Urodzeni w 1986 Kategoria:Rugbyści Ogniwa Sopot