Icchak Nissenbaum (ur. 1868 w Bobrujsku, zm. 1942?) – żydowski polityk syjonistyczny, rabin, przewodniczący partii Mizrachi w Polsce od 1937 roku.
Życiorys W młodości był uczniem wielu jesziw, m.in. oraz w Wilnie. Od 1889 roku mieszkał w Mińsku. Był jednym z założycieli organizacji , zajmującej się promowaniem języka hebrajskiego. Następnie był jednym z przywódców konspiracyjnej organizacji protosyjonistycznej Necach Israel. W 1894 roku przeniósł się do Białegostoku, gdzie został sekretarzem organizacji HaMerkaz HaRuhani – ortodoksyjnej organizacji, promującej idee Chowewej Syjon, oraz asystentem Samuela Mohylewera. Po śmierci Mohylewera w 1898 roku został kaznodzieją ruchu Chowewej Syjon. Od 1900 roku mieszkał w Warszawie, gdzie był kaznodzieją w tamtejszych synagogach.
W 1902 roku był uczestnikiem konferencji założycielskiej partii Mizrachi, nie przystąpił jednak do ruchu. Później był skonfliktowany z ruchem Mizrachi, co spowodowane było poparciem partii dla planu ugandyjskiego. W 1905 roku odwiedził Palestynę, po powrocie do Warszawy był jednym z założycieli ruchu . Od 1910 roku był członkiem redakcji i współwydawcą gazety „Ha-Cefira”. W 1916 roku był uczestnikiem pierwszej konwencji Zjednoczenia Syjonistycznego w Polsce, był także członkiem komitetu centralnego organizacji. Wspierał także ruch chalucowy.
W 1919 roku wstąpił do partii Mizrachi, został także redaktorem pisma partyjnego „Ha-Mizrachi”. W latach 1923–1931 chorował, w związku z czym przestał pełnić funkcje kierownicze w partii. W 1937 roku został przewodniczącym Mizrachi w Polsce, zastępując Samuela Brota. Był także działaczem Żydowskiego Funduszu Narodowego. Był autorem publikacji o tematyce syjonistycznej i religijnej, napisał także autobiografię Ale cheldi.
Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. Był członkiem Kuratorium Szkolnego „Jawne” oraz współzałożycielem jednego z punktów dożywiania. W lutym 1940 roku otrzymał certyfikat z zezwoleniem na wyjazd do Palestyny, zrzekł się go jednak. Według Chaima Arona Kapłana jedną z przyczyn zrzeczenia się pozwolenia był brak funduszy. Reprezentował Mizrachi w radzie społecznej przy Joincie. Od końca 1941 roku był członkiem przedstawicielstwa stronnictw politycznych przy Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Próbował wpływać na Icchaka Gitermana, by ten zatrudniał w Żydowskim Towarzystwie Opieki Społecznej członków Mizrachi. Podczas wielkiej akcji likwidacyjnej, 19 sierpnia 1942 roku został zabrany na Umschlagplatz, uratował się jednak z niego wraz z Hillelem Seidmanem. Według Seidmana został jednak później wysłany do obozu zagłady w Treblince. Według innych źródeł został zamordowany prawdopodobnie na terenie getta.
W getcie był autorem koncepcji kidusz ha-Chaim, która nakładała na mieszkańców getta obowiązek ratowania życia oraz samoobrony.
Przypisy
Kategoria:Działacze społeczni II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Żydowskiej Samopomocy Społecznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Bobrujsku Kategoria:Ludzie związani z Mińskiem (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Ludzie związani z Wołożynem Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Politycy Mizrachi Kategoria:Polscy działacze społeczności żydowskiej Kategoria:Polscy Żydzi zamordowani podczas Zagłady Kategoria:Rabini II Rzeczypospolitej Kategoria:Rabini Białegostoku Kategoria:Rabini warszawscy Kategoria:Syjoniści Kategoria:Żydowscy działacze społeczni Kategoria:Urodzeni w 1868