Konstanty Rafał Ślizień herbu Świat (ur. 27 czerwca 1803 lub 1804 w Bartnikach, zm. 20 maja 1881 w Lubowie) – rzeźbiarz, architekt, medalier, kolekcjoner sztuki, mecenas. Członek Towarzystwa Filomatów i Filaretów. Reprezentant romantyzmu wileńskiego. Związany z dworem w Lubowie.
Pochodzenie Syn Jana (1776–1866), chorążego i sędziego powiatu nowogródzkiego oraz Anieli (1782–1855) z Maćkiewiczów. Członek szlacheckiej polsko-litewskiej rodziny Śliźniów, pieczętującej się herbem własnym Świat, przybyłej z Siedmiogrodu do Polski za panowania Aleksandra Jagiellończyka i osiadłej na Rusi Białej. Przodkami Rafała byli m.in. Aleksander Ślizień i Stefan Jan Ślizień. Rodzina Rafała posiadała majątki w Drućkowszczyźnie oraz w Wolnej, natomiast w XVIII w. była właścicielem Zamku w Krewie. Związana z ziemią oszmiańską. lewo|mały|156x156px|Medalion przedstawiający rodziców Rafała, wykonany przez niego z okazji ich 50. rocznicy ślubu (1850) Brat Ottona (1806–1887), powstańca listopadowego, malarza.
Życiorys mały|Dom, w którym na świat prawdopodobnie przyszedł Rafał Ślizień
Młodość i edukacja Urodził się w Bartnikach, na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim.
Pobierał nauki w szkole dla dzieci szlacheckich przy klasztorze Bazylianów w Wolnej. W 1839, wraz z synodem płockim, klasztor przeszedł w ręce Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Rafał Ślizień kontynuował naukę w założonym przez Stefana Batorego Kolegium jezuitów w Połocku. mały|250x250px|Dwór w Wolnej (1916) W 1820 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wileńskiego – podczas pobytu w Wilnie uczył się malarstwa pod okiem Jana Rustema. Związał się z filomatami i filaretami. Wraz z rodzeństwem w Bartnikach i Wolnej gościł Adama Mickiewicza, Tomasza Zana, Ignacego Domeykę, a także Jana Czeczota.
Przez kilka lat pracował jako urzędnik w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Imperium Rosyjskiego w Petersburgu. Tam zainteresował się medalierstwem oraz poznał malarzy Aleksandra Orłowskiego i Wincentego Smokowskiego. W rosyjskiej stolicy dalej spotykał się z Adamem Mickiewiczem, wymieniali się wierszami. Matce ukochanej Mickiewicza, Marii Szymanowskiej, Rafał wręczył własnoręcznie wykonany medalion.
Dalsze życie – Wolna i Lubów Rafał Ślizień wrócił na Litwę w 1830 na prośbę ojca. Zamieszkał w Wolnej, gdzie zajął się gospodarowaniem przestrzeni, przebudową dworu w stylu neogotyckim oraz wnoszeniem folwarków w okolicy. W 1832 zawarł związek małżeński z odległą krewną, Kamilą z hrabiowskiego rodu Tyszkiewiczów herbu Leliwa. Mieli szóstkę dzieci: Jana (1835–1879), który odziedziczył majątki po ojcu, Gustawa (~1839–1894), Waldemara, Henryka (zm. 1910), Ritę oraz Mariettę.mały|Dwór w Lubowie (lata 20. XX w.) W 1857 brat jego żony Wincenty Tyszkiewicz (1800–1867) przekazał małżeństwu jeden z najstarszych dworów na Litwie w miejscowości Lubów pod Wilnem (gubernia wileńska). Rafał Ślizień przeniósł się na stałe do Lubowa, gdzie wzniósł kaplicę rodową (dziś nieistniejącą).
Zmarł 20 maja 1881 i został pochowany w kaplicy na terenie dworu w Lubowie wraz z żoną.
Dziedzictwo Majątek w Lubowie znajdował się w rękach rodziny do jego nacjonalizacji w 1940 przez Związek Sowiecki. Jego ostatnim właścicielem był wnuk Rafała, Rafał Jan Ślizień.
Rafał Ślizień uznawany za „niesłusznie zapomnianego” rzeźbiarza, sztuki rzeźbiarskiej prawdopodobnie uczył się samodzielnie. W architekturze inspirował się sztuką gotycką, dodając do budowli wieżyczki i ornamenty neogotyckie. Stworzył 57 medali (rzadko na zamówienie), malował portrety, akwarele, rzeźbił popiersia (m.in. Adama Mickiewicza) i projektował parki przydworne.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Filomatów Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Urzędnicy Imperium Rosyjskiego Kategoria:Zmarli w 1881