Secret Love – trzeci album studyjny zespołu Dry Cleaning. Został wydany 9 stycznia 2026 roku w Europie i Stanach Zjednoczonych jako: LP, CD, kaseta oraz digital download. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich albumów został zrealizowany we współpracy z nową producentką, walijską artystką Cate Le Bon, która zasugerowała zespołowi szereg nowych rozwiązań, w tym przekonała Shaw do zaśpiewania kilku piosenek.

Album doszedł do 12. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Albums Chart oraz do 3. miejsca na liście albumów niezależnych, Independent Albums.

Zyskał wysokie oceny krytyków, z których dwoje: Victoria Segal z Mojo i Ross Horton z musicOMH dało mu maksymalne noty. Krytycy podkreślali twórczy wkład Cate Le Bon w powstanie albumu oraz walory tekstów Florence Shaw i jej sposób interpretacji.

Album Historia Wiosną 2024 roku Dry Cleaning koncertował w małych klubach w USA i Europie, świętując reedycję swoich dwóch EP-ek z lat 2018 i 2019, które wówczas zapewniły mu rzeszę fanów. Shaw skomentowała ten fakt: „Kiedy po raz pierwszy się ukazały, byłam zaskoczona, że znalazły publiczność. Nie dlatego, że uważałam, że nie są wystarczająco dobre, ale po prostu to był dziwny obrót spraw. To było szokujące. Dało mi to okazję, by poczuć się z nich dumną”. Jesienią tego samego roku zespół grał na stadionach w Europie jako support otwierając występy Nicka Cave’a. W czasie dzielącym te trasy koncertowe członkowie zespołu zaczęli pracować nad nowym materiałem, nie mając jeszcze jasno określonego celu. Niektóre utwory powstały dzięki ich nowej przyjaźni z Jeffem Tweedym z zespołu Wilco, który zaoferował im użyczenie studia swojego zespołu w Chicago, Loft, w czasie gdy Dry Cleaning był w tym mieście. Inne inne utwory powstały podczas sesji w Dublinie z członkami zespołu Gilla Band. Muzycy napisali ostatecznie około 20 zróżnicowanych piosenek. Nie mając pomysłu, jak połączyć je w całość, poszukiwali producenta, który by im w tym pomógł. mały|Cate Le Bon, producentka albumuOstatecznie zwrócili się do walijskiej artystki Cate Le Bon, która wcześniej współpracowała z takimi zespołami jak Deerhunter, Wilco i Horsegirl. Le Bon zaproponowała nagranie utworów od nowa. Wiosną 2025 roku muzycy wraz z Le Bon przenieśli się do przerobionego na studio domu wiejskiego w Dolinie Loary w północno-zachodniej Francji. Tam nagrali ponownie utwory ograniczając ich listę do 11. Buxton charakteryzując pracę Le Bon stwierdził: „To trochę jak układanie puzzli, ale tylko ona ma w głowie wizję gotowego obrazu. Jest w tym naprawdę dobra”. Le Bon przekonała też Shaw do zaśpiewania kilku piosenek: „Secret Love” i „I Need You”, zamiast wygłaszać, jak zazwyczaj, tekst mówiony. Shaw stwierdziła, że „śpiewanie wydawało jej się bardziej wrażliwym obszarem i że to ją zainteresowało.

Promocja i wydanie Pod koniec września 2025 roku Dry Cleaning zapowiedział na 9 stycznia następnego roku wydanie swojego nowego albumu, zatytułowanego Secret Love. Równocześnie zespół udostępnił wiodący singiel, „Hit My Head All Day”. 11 listopada zespół udostępnił drugi singel z zapowiadanego albumu, wraz z towarzyszącym mu teledyskiem, przedstawiającym tańczącego basistę Lewisa Maynarda. 9 grudnia ukazał się trzeci singiel, „Let Me Grow and You’ll See The Fruit”, również z towarzyszącym mu teledyskiem. W opublikowanym komunikacie prasowym stwierdzono, że inspiracją dla utworu były: „folkowa grupa Pentangle z lat 60., film 2001: Odyseja kosmiczna, starożytny rzymski poeta Wergiliusz, Robyn Rocket oraz Joanna Sternberg”. Florence Shaw ze swej strony dodała, że piosenka poświęcona jest „nadmiernej koncentracji i samotności”. Zespół ogłosił również, że zmuszony jest przełożyć terminy swojej nadchodzącej trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych z powodu niekorzystnych warunków ekonomicznych, mających wówczas wpływ na organizację tras koncertowych.

6 stycznia 2026 roku Dry Cleaning udostępnił kolejny utwór z albumu, „Joy”. Poinformował też, że zlecił zespołowi Bullyache opracowanie zaprojektowanie zestawu ruchów do każdego utworu z albumu Secret Love. Jak wyjaśnił Tom Dowse: „Chcieliśmy odejść od dłuższej formy, narracji i impresjonistycznych ograniczeń typowego teledysku i dać sobie, znajomym i fanom możliwość reagowania na muzykę w bardziej ekspresyjny, osobisty sposób”.

Album ukazał się 9 stycznia 2022 roku w Europie, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie jako LP, CD i kaseta oraz jako digital download (MP3, FLAC).

Lista utworów Lista i informacje według Discogs.

Muzycy Zespół Wszystkie utwory napisał i wykonał Dry Cleaning w składzie: Florence Shaw – śpiew, chórki, syntezator Tom Dowse – gitara, chórki, mandolina, syntezator Lewis Maynard – gitara basowa, chórki Nick Buxton – perkusja, programowanie perkusji, instrumenty perkusyjne, syntezator, keyboardy, fortepian

Muzycy dodatkowi Bruce Lamont – saksofon tenorowy (utwór 5) Euan Hinshelwood – saksofon altowy Cate Le Bon – programowanie perkusji, syntezator Stephen Black – klarnet basowy (utwór 10) Jeff Tweedy – gitara (utwór 3)

Personel techniczny produkcja – Cate Le Bon aranżacja – Alan Duggan (utwory: 6, 7), Daniel Fox (4) (utwory: 6, 7), Margo Broom (utwór 8) inżynierowie – Samur Khouja, Tom Schick, Euan Hinshelwood mastering – Heba Kadry miksowanie – David Wrench opracowanie graficzne – Erica Eyres

Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 82/100 AnyDecentMusic? 8.0/10 Metacritic 88/100 RecenzjePublikacjaOcena The A.V. Club B+ AllMusic The Arts Desk Beats Per Minute 72% Clash 9/10 DIY Dork 4/5 Far Out Magazine Financial Times God Is in the TV 8/10 The Guardian Hot Press 8/10 laut.de The Line of Best Fit 8/10 Louder Mojo musicOMH NME No Ripcord 8/10 Northern Transmissions 8.5/10 Paste B+ Pitchfork 7.9/10 PopMatters 7/10 Record Collector The Skinny Spectrum Culture 85% Uncut 9/10 Under the Radar 9/10 XS Noise Album otrzymał średnią ocenę 82 na 100 na podstawie 23 recenzji krytycznych w zestawieniu Album of the Year, 8.0 na 10 na podstawie 22 recenzji w zestawieniu AnyDecentMusic? oraz 88 na 100 na podstawie 18 recenzji w podsumowaniu Metacritic.

Zdaniem Heather Phares z AllMusic ton albumowi nadaje jego okładka, przedstawiająca Florence Shaw z jednym okiem w trakcie przemywania. Recenzentka określiła ten obraz jako „prowokujący, humorystyczny i dziwnie intymny – innymi słowy, jako kwintesencja Dry Cleaning”, który odświeża swoją muzyczną wizję na swoim trzecim długogrającym albumie, podczas ponownego nagrywania utworów, opracowanych wspólnie z Gilla Band i Jeffem Tweedym z Wilco oraz z producentką Cate Le Bon. Podsumowując stwierdziła, że na płycie Secret Love Dry Cleaning brzmi w sposób bardziej rozbudowany i natarczywy niż kiedykolwiek wcześniej, wykraczając poza swoją rolę sprechgesangowych zwiastunów post-punkowych standardów.

Ross Horton z magazynu musicOMH dał albumowi maksymalną ocenę stwierdzając, że „pełen przygód, zabawny, a momentami agresywny, ich trzeci album wyrzuca ich własny, starannie opracowany i pięknie skomponowany zbiór zasad przez przysłowiowe okno”. Album, choć nie jest – zdaniem recenzenta - „tak wciągający jak debiut, ani tak spójny jak drugi, jest mimo to albumem pod niemal każdym względem lepszym od obu. Utwory są lepsze, zespół podejmuje więcej ryzyka, poszerza wachlarz pomysłów poza wszystko, co robił wcześniej, i ostatecznie wykazuje gotowość do poszerzania jaśniejszych i ciemniejszych krawędzi swojego brzmienia w sposób, którego nikt by się nie spodziewał, słysząc ich po raz pierwszy tyle lat temu”. Zalety te oraz utwory takie jak „Joy and Cruise Ship Designer” i „Hit My Head All Day” składają się „na niesamowity album jednego z najlepszych zespołów na świecie”. Również Ed Jupp z God Is in the TV ocenił, że Dry Cleaning „stworzyli swój najbardziej przystępny i najlepszy jak dotąd album”, zastrzegając się zarazem, że „w tym przypadku zdecydowanie nie oznacza to, że pozbawili się cech, które czyniły ich tak interesującymi, i stali się na tyle nijacy, by zyskać akceptację mainstreamu”. W opinii Shauna Currana z miesięcznika Record Collector Secret Love „jest kontynuacją albumu Stumpwork z 2022 roku, który popchnął brzmienie Dry Cleaning w kierunku bardziej ekspansywnych ścieżek, a kierunek ten, dzięki mistrzowskiej produkcji Cate Le Bon, doprowadził do ich najlepszego jak dotąd dzieła”.

Alexis Petridis z dziennika The Guardian w swojej recenzji napisał, że „południowo-londyńska grupa podwaja stawkę, prezentując swoją hipnotyzującą, osobliwą świetność”. Dry Cleaning wyróżnia się – jego zdaniem – z nurtu sprechgesang, przedstawiając „nowe, bogatsze brzmienie, które podkreśla charakterystyczne opowieści wokalistki Florence Shaw o codziennym życiu wymykającym się spod kontroli”. Na teksty Shaw zwróciła również uwagę Victoria Segal z magazynu Mojo: „Teksty Shaw, często składające się z fragmentów znalezionych lub podsłuchanych, bywają dezorientujące, ale nie są chytre, ukradkowe, celowo mylące. Są mistrzowsko skomponowane, by oddać skomplikowane stany umysłu: chwilę smutku, ześlizg w alienację, dreszcz miłości lub grozy. Chociaż łatwo skupić się na tekście i porywającym przekazie Shaw – pozornie lodowatym, ale pełnym subtelnych trzasków i niuansów – również muzycy mówią wiele, prowadząc nieustanny, niespokojny dialog”. Podsumowując recenzję stwierdziła, że członkowie Dry Cleaning „poszerzając swój świat, nie stracili nic ze swojej dystynktywnej wyrazistości, a ich osobliwa konfiguracja okazała się nieskończenie elastyczna: tak duża, jak chcą, tak mała, jak potrzebują, by uchwycić chaos tego świata. Żadnych ukrytych przesłań: Secret Love to wspaniała płyta. Również Stuart Berman z magazynu Pitchfork podkreślił rolę Shaw w zespole: „Niewielu autorów piosenek daje tak otwarty dostęp do swojego umysłu, jak Shaw, której swobodne monologi potrafią w jednej zwrotce balansować między codziennością, krytyką społeczną i dadaistyczną farsą, a jednocześnie zachowuje spokojną elokwencję [osoby] prowadzącej podcast o zdrowiu”. Zarazem recenzent zwrócił uwagę na producentkę Cate Le Bon, która „stała się nie tylko rozchwytywaną producentką, ale wręcz odrębnym podgatunkiem, przyciągając w swoje kręgi podobnie myślących twórców ekscentrycznego, obserwacyjnego art-popu”.

Trevor Zaple ze Spectrum Culture wyraził opinię, że produkcja Cate Le Bon „daje zespołowi przestrzeń, w której drobne gesty mogą wybrzmieć, a teksty Shaw pozwalają jej obserwacjom ostatecznie się ujawnić, wprowadzając coś bardziej ryzykownego i zasadniczo bardziej ludzkiego. Secret Love pogłębia postpunkową autentyczność zespołu, starannie równoważąc intelektualną surowość z emocjonalnym ciężarem”. Również Ludovic Hunter-Tilney z dziennika Financial Times podkreślił wkład Cate Le Bon w realizację Secret Love: „Zachęcając zespół do całkowitego przepisania utworów przygotowanych na album, a także przekonując Shaw do innego wykorzystania głosu, Le Bon przyczyniła się do wzbogacenia ich muzyki o dodatkowy wymiar”.

Stuart Stubbs z miesięcznika Uncut ocenił, że Secret Love, „przepełniony absurdalnymi dadaistycznymi wypowiedziami Florence Shaw i dosadnymi ciosami w brzuch, jest najbardziej zróżnicowanym (i przeważnie delikatnym) albumem, jaki zespół kiedykolwiek nagrał” jest kontynuacją albumu „Stumpwork” z 2022 roku, który popchnął brzmienie Dry Cleaning w kierunku bardziej ekspansywnych ścieżek, który to kierunek, dzięki mistrzowskiej produkcji Cate Le Bon, doprowadził do ich jak dotąd najlepszego dzieła”. David James Young z NME stwierdził, że „Secret Love” to dopracowane, pewne siebie dzieło – podobne do poprzednich albumów”, zaś Dry Cleaning – zdaniem recenzenta – „jednocześnie zaskoczył i zaimponował swoją artystyczną ewolucją”.

Listy tygodniowe