GOES-19 – satelita pogodowy NOAA, wystrzelony 25 czerwca 2024 roku. Jest to ostatni satelita z rodziny GOES-R series.
Misja
Początek GOES-U (nazwa pierwotna) został wyniesiony na orbitę 25 czerwca 2024 roku o godzinie 17:26 EDT (UTC–04:00) przy pomocy rakiety SpaceX Falcon Heavy z Centrum Kosmicznego im. Johna F. Kennedy'ego.
25 lipca 2024 został umieszczony na 89,5° zachodniej długości geograficznej, z tego miejsca wykonał też pierwsze publiczne zdjęcie wykonane w świetle widzialnym i podczerwonym za pomocą instrumentu ABI.
29 stycznia 2025 roku satelita został przekazany NOAA, amerykańskiej rządowej organizacji zajmującej się klimatem i środowiskiem.
18 marca 2025 dokonał on swój pierwszy tzw. ,,yawflip” czyli obrót o 180°. Wykonuje on go co równonoc.
GOES-19 stał się oficjalnym satelitą GOES-East, czyli punktu nad Ameryką Południową 7 kwietnia i wtedy też rozpoczęły się operacyjne czynności.
Cele misji Zadaniem GOES-19 jest ciągłe monitorowanie pogody, powierzchni Ziemi oraz Słońca i jego korony.
Unikalnym dla tego satelity jest koronograf CCOR-1 (Compact CORonograph-1), który umożliwia obserwacje korony słonecznej i obszarów wokół Słońca. Jest to ważne, ponieważ rejestruje on koronalne wyrzuty masy (CME) oraz flary słoneczne, które mogą wyrządzić poważne szkody materialne, w tym utratę kontaktu z satelitami, zaburzenie działania systemów GPS, itd.
Instrumenty pokładowe GOES-19 ma na swoim pokładzie kilkanaście instrumentów.
ABI (Advanced Baseline Imager) – rejestruje Ziemię w 16 pasmach promieniowania elektromagnetycznego, dwa pasma w świetle widzialnym, cztery blisko podczerwonym, dziesięć w podczerwonym. EXIS (Extreme Ultraviolet and X-ray Irradiance Sensors) – wykrywa flary słoneczne, które mogą przeszkodzić w komunikacji satelitarnej, zaburzyć działanie systemów GPS oraz uszkodzić sieci energetyczne. GOES&R (Geostationary Search and Rescue) – odbiera sygnały radiowe na paśmie 406 MHz od jednostek, które mogą potrzebować pomocy (m.in. statków), a następnie przekazuje dalej do jednostek ratunkowych. GLM (Geostationary Lightning Mapper) – mapuje wyładowania atmosferyczne w jednym paśmie, blisko podczerwonym. Rozdzielczość wynosi ok. 10 km. MAG (Magnetometer) – prowadzi pomiary pola geomagnetycznego, co jest ważne dla operatorów sieci energetycznych oraz satelitów. SUVI (Solar Ultraviolet Imager) – obserwuje tarczę Słońca w głębokim ultrafiolecie, przede wszystkim aktywne regiony, flary, koronalne wyrzuty masy i filamenty. Zastępuje instrument SXI. CCOR-1 (Compact CORonograph-1) - koronograf fotografujący w świetle widzialnym, wspierający działający od 1995 roku LASCO znajdujący się na pokładzie satelity SOHO. Ma moc 25 W. Umożliwia także odkrywanie komet muskających Słońce, głównie tych z grupy Kreutza. SEISS/MPS (Space Environment In-Situ Suite/Magnetospheric particle sensor) – montioruje elektrony i protony, które mogą uszkodzić satelitę. Ma moc 18,1 W i przesyła dane z prędkością 23 kbps. Zawiera fluksometry dla elektronów i protonów o niskiej energii (0,03-30 KeV) oraz średniej (0,05-4 MeV dla elektronów i 0,8-12 MeV dla protonów) SEISS/EHIS (SEISS/ Energetic Heavy Ion Sensor) – dokonuje pomiarów protonów, promieniowania alfa oraz strumieni jonów. Moc wynosi 6,3 W, natomiast dane przesyłane są z prędkością 512 bitów na sekundę (64 B/s). SEISS/SGPS – instrument zajmujący się wysokoenergetycznymi protonami. Jego waga to 4,9 kg, a jego moc to 5,2 W.
Odkrycia komet Zobacz CCOR-1. 101 obiektów oficjalnie potwierdzonych.
Przypisy
Kategoria:Satelity naukowo-badawcze Kategoria:Satelity meteorologiczne Kategoria:Satelity obserwacji Ziemi