Parnall Possum – brytyjski samolot eksperymentalny z początku lat 20. XX wieku, zaprojektowany w wytwórni Parnall jako trójpłat z silnikiem umieszczonym w centralnej części kadłuba. Budowany jako samolot pocztowy, projektowany był również jako możliwy do użycia w celach wojskowych. Zbudowano dwa prototypy.
Historia Zakończenie działań wojennych spowodowało drastyczne ograniczenie zamówień udzielanych brytyjskim zakładom lotniczym. Aby podtrzymać ich działalność, brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa ogłosiło w 1920 r. konkurs na budowę samolotu transportowego, mogącego pełnić także rolę szybkiego samolotu pocztowego. Do rywalizacji stanęły cztery przedsiębiorstwa: Bristol, Westland, Boulton & Paul oraz Parnall.
W odpowiedzi na ogłoszoną specyfikację 9/20 główny konstruktor firmy Parnall, inż. , opracował śmiały projekt samolotu w układzie trójpłata z silnikiem umieszczonym wewnątrz kadłuba. Silnik poprzez system przekładni napędzał dwa przeciwbieżne śmigła, zamontowane na środkowym płacie. Ministerstwo Lotnictwa zamówiło w przedsiębiorstwie Parnall dwa prototypy, noszące numery fabryczne J6862 i J6863. Testy naziemne pierwszego z nich wykazały konieczność powiększenia steru kierunku. Po wprowadzeniu zmian w konstrukcji prototyp został oblatany 19 czerwca 1922 r. przez Normana Macmillana. Dalsze próby w locie prowadzono w ograniczonym zakresie, natomiast drugi prototyp oddany został ze znacznym opóźnieniem – jego oblot nastąpił 27 kwietnia 1925 r. na lotnisku Yate. Prace wstrzymywało również odejście pilota testowego wytwórni oraz konieczność znalezienia jego następcy.
W tym czasie samolot zaprezentowano podczas pokazu lotniczego RAF Hendon Air Pageant, gdzie zwrócił uwagę jednolitym, srebrnym malowaniem. W kolejnych latach oba prototypy testowano w ośrodku RAF w Martlesham pod kątem zastosowania samolotu do celów: transportowych, dalekiego rozpoznania, obserwacji oraz jako samolot patrolowy.
Konstrukcja Samolot w układzie trójpłata z trzema stanowiskami załogi. Kadłub o konstrukcji drewnianej i przekroju kwadratowym, kryty sklejką. W przedniej części kadłuba odkryta kabina obserwatora. W środkowej części kadłuba umieszczono silnik Napier Lion o mocy 450 KM (335 kW). Przed krawędzią natarcia skrzydeł znajdowała się kabina drugiego członka załogi, natomiast trzecie stanowisko umieszczono w tylnej części kadłuba, w rejonie krawędzi spływu. Pierwsza i trzecia kabina miały możliwość zamontowania karabinu maszynowego Lewis 7,7 mm na obrotnicy.
Skrzydła miały jednakową rozpiętość, konstrukcję całkowicie drewnianą i wszystkie były wyposażone w lotki. Komora płatów była usztywniona zastrzałami i naciągami z drutu. W środkowym płacie znajdowały się wały napędowe prowadzące do śmigieł o średnicy 2,9 m. Trójłopatowe, drewniane, o stałym skoku obracały się w przeciwnych kierunkach.
W górnym płacie umieszczono zbiornik wyrównawczy wody używanej do chłodzenia silnika oraz grawitacyjny zbiornik paliwa. Pod dolnym płatem znajdowały się chłodnice wody zamocowane na zawiasach, co umożliwiało pilotowi regulację intensywności chłodzenia silnika.
Podwozie było trójpunktowe, ze sterowanym kółkiem ogonowym wyposażonym w automatyczny hamulec. Koła główne posiadały amortyzację olejowo-gumową.
Samolot mógł być wyposażony w radiostację, aparat fotograficzny oraz rakietnicę. Każdy z członków załogi dysponował spadochronem.
Samolot miał długość 11,89 m, rozpiętość skrzydeł 14,02 m i wysokość 4,19 m. Dwunastocylindrowy silnik rzędowy Napier Lion umożliwiał osiągnięcie prędkości maksymalnej 169 km/h oraz prędkości przelotowej 130 km/h. Pułap 6096 m (20 000 stóp) osiągano w czasie 25 min 12 s. Całkowita powierzchnia nośna wynosiła 72,7 m².
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym Possum Kategoria:Brytyjskie samoloty doświadczalne Kategoria:Trójpłaty