Myrrha thuriferae – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1923 roku przez Alberta Sicarda na łamach „Bulletin de la Société d'Histoire Naturelle de l'Afrique du Nord” pod nazwą Thea thuriferae. Jako miejsce typowe wskazano Sgag w algierskim masywie Dżabal al-Auras. Materiał typowy odłowiony został przez Paula de Peyerimhoffa de Fontenelle.
W 1945 roku Felice Capra na łamach „Memorie della Società Entomologica Italiana” wyróżnił dla omawianego gatunku nowy, monotypowy takson Metamyrrha, który współcześnie ma status podrodzaju w obrębie rodzaju Myrrha.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 3,1 do 3,6 mm, w zarysie owalnym, z wierzchu lekko wysklepionym, nagim i błyszczącym.
Głowa jest żółta, skąpo punktowana, o czole trzykrotnie szerszym niż średnica czarnego oka, nadustku na przednim brzegu półkoliście wykrojonym. Czułki sięgają ku tyłowi do ¾ długości przedplecza lub do jego tylnego brzegu, zwieńczone są trójczłonowymi, równomiernie i nieznacznie ku szczytom poszerzonymi buławkami.
Przedplecze jest jasne, poprzeczne, o przedniej krawędzi wykrojonej, nachodzącej nieco na tył oczu, krawędziach bocznych delikatnie wyniesionych i obrzeżonych prześwitującym rowkiem, tylnych kątach dobrze zaznaczonych, krawędzi tylnej falistej i nieco przy tarczce wysuniętej, a powierzchni dość gęsto i wyraźnie punktowanej. Tarczka jest trójkątna, żółto ubarwiona. Owalne pokrywy mają zaokrąglone kąty barkowe, dobrze zaznaczone guzy barkowe, równomiernie na całej długości wyokrąglone krawędzie boczne obrzeżone wąskim rowkiem i tak jak przedplecze punktowaną powierzchnię. Barwa pokryw jest słomkowa z bardzo wąskim przyciemnieniem szwu, czarną kropką przyszwową i trzema esowatymi kreskami poprzecznymi każda, z których pierwsza zaczyna się tuż za środkiem bocznego brzegu i biegnie ku szwowi nie osiągając go, druga zaczyna się w ⅔ bocznego brzegu i tworzy dwa łuki, rozszerzając się przy szwie w połowę trójkątnej plamki, a trzecia bierze początek w 5/6 długości bocznego brzegu i osiąga tylko połowę szerokości pokrywy. Podgięcia pokryw są równomiernie ku tyłowi zwężone, bardzo słabo wklęśnięte i pozbawione dołków.
Spód ciała jest słomkowy z brunatnoczarnymi: tylną częścią zapiersia, środkowymi biodrami i nasadowymi krawędziami episternitów zatułowia, czasem także z ciemną przednią częścią zapiersia i środkową częścią pierwszego z widocznych sternitów odwłoka. Ten ostatni ma linie udowe (zabiodrowe) w formie równomiernego łuku, osiągającego tylny brzeg segmentu i otwartego z boku.
Ekologia i występowanie Owad spotykany na jałowcach.
Gatunek palearktyczny, zachodniośródziemnomorski, znany z Algierii i Hiszpanii.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Chrząszcze Algierii Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1923 roku