mały|250px|Jedna ze scen przedstawienia „Prawdziwe życie Anny” w Teatrze Nowym w Warszawie. Od lewej: Ewa Kuncewicz i Zofia Małynicz Ewa Kuncewicz (Kuncewiczówna) zam. Schiller (ur. 2 maja 1896 lub 1898 w Milaciszkach k. Lidy, zm. 19 czerwca 1986 w Londynie) – polska aktorka teatralna i filmowa.
Życiorys Używała również nazwisk: Gintet-Kuncewicz, Bałutin-Gintet, Bałutinowa. W latach 1921-1923 była słuchaczką warszawskiego Instytutu Reduty, a latach 1923-1924 występowała w teatrze Reduta. Następnie, do 1930 roku grała w stolicy: w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego (1924-1926) oraz Teatrze Polskim (1926–1930). Następnie przeniosła się do Lwowa, gdzie w Teatrach Miejskich. Wskutek udziału w ogólnopolskim strajku aktorów i konfliktu z władzami miasta powróciła do Warszawy, gdzie występowała w Teatrze Melodramatycznym (1931-1932). Na początku 1932 roku ponownie była członkinią zespołu teatrów lwowskich. Miasto to musiała jednak opuścić w czerwcu tego roku wskutek podpisania - wraz z grupą innych aktorów - ulotki Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. Przeniósłszy się do Warszawy, grała tam do wybuchu II wojny światowej (Teatr Nowe Ateneum 1932–1933, Teatr Ateneum 1934–1935. Teatry: Narodowy, Nowy i Polski 1934–1939). Występowała także w audycjach radiowych.
Podczas wojny mieszkała w Warszawie, skąd została wywieziona do Niemiec po upadku powstania warszawskiego. Po zakończeniu walk, w 1945 roku dotarła do Lingen, gdzie wstąpiła do polskiego Teatru Ludowego im. Wojciecha Bogusławskiego. Po rozwiązaniu zespołu, w tym samym roku wyjechała do Recanati we Włoszech, gdzie została członkinią Teatru Dramatycznego 2 Korpusu Polskiego. Z jednostką tą przybyła do Wielkij Brytanii, gdzie do 1951 roku występowała w polskich zespołach teatralnych: Teatrze Dramatycznym 2 Korpusu (do 1948 roku), objazdowym Teatrze Marionetek (1948), Scenie Polskiej Mariana Hemara (1948), Teatrze Komedia (1948–1949), Teatrze Sztafeta (1949-1950) oraz Teatrze Aktora (1951). Podczas objazdu Teatru Sztafeta uległa wypadkowi, który wpłynął na pogorszenie jej stanu zdrowia. Musiała zrezygnować z aktorstwa i zamieszkała w domu opieki społecznej pod Londynem, prowadzonym przez siostry zakonne.
Co najmniej dwukrotnie wychodziła za mąż. Jej drugim mężem był Leon Schiller (1887-1954). Para wzięła ślub 30 stycznia 1930 roku w Warszawie, rozwód miał miejsce w 1949 roku.
Filmografia Śmierć za życie. Symfonia ludzkości (1924) Mogiła nieznanego żołnierza (1927) - kontrrewolucjonistka Elizawieta Taradina Źródło: Film Polski
Przypisy
Kategoria:Aktorzy i aktorki teatrów warszawskich Kategoria:Polonia w Wielkiej Brytanii Kategoria:Polskie aktorki filmowe Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1986