Myzia gebleri – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Zamieszkuje północno-wschodnią część Palearktyki.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1833 roku przez Franza Faldermanna pod nazwą Coccinella ramosa. Miejsce typowe znajduje się na Syberii. Nazwa ta okazała się jednak młodszym homonimem nazwy użytej Guillaume’a-Antoine’a Oliviera, w związku z czym nową nazwę, Mysia gebleri, wprowadził w 1874 roku George Robert Crotch, epitetem gatunkowym honorując Friedricha-Augusta von Geblera.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 6 do 7 mm i szerokości od 4,5 do 5 mm, w zarysie krótko-owalnym, z wierzchu silnie wysklepionym.
Głowa jest nieco szersza niż dłuższa, rudobrązowa do czarnobrązowej z parą białych plamek przy wewnętrznych krawędziach oczu. Czoło rzeźbią płytkie, gęsto rozmieszczone punkty. Czułki są rudobrązowe do brązowych, wyraźnie dłuższe od głowy. Żuwaczki maja barwę czułków i cechują się obecnością dwóch zębów wierzchołkowych, wyraźnej bruzdy na spodzie oraz dwóch długich i pięciu krótkich szczecinek na krawędzi bocznej.
Przedplecze i pokrywy mają tło bladobrązowe, żółtobrązowe, rudobrązowe lub czarniawe. Na tle tym obecny jest wzór barwy białej do żółtawej, ciemniejszej przy ciemniejszym tle. Wzór ten na przedpleczu obejmuje dwa paski na bocznych krawędziach, a na pokrywach po jednej kropce obok tarczki i po dwa paski podłużne. Przedplecze jest ponaddwukrotnie szersze od głowy, ale węższe niż ⅔ największej szerokości ciała; przednie i tylne kąty ma zaokrąglone, a powierzchnię płytko i drobno punktowaną. Punkty na pokrywach rozmieszczone są bezładnie i nie towarzyszy im wyraźne szagrynowanie. Odnóża środkowej i tylnej pary mają dwie ostrogi wierzchołkowe na goleniach i ostatnich członach stóp. Te ostatnie cechują się ponadto wciętymi pazurkami.
Spód odwłoka jest skąpo owłosiony. Pierwszy z widocznych sternitów zaopatrzony jest w niepełne linie udowe (zabiodrowe). Sternit ostatni ma tylny brzeg u samca lekko wklęśnięty, u samicy zaś zaokrąglony. Genitalia samca cechują się dość długim i smukłym tegmenem oraz bardzo długim i cienkim prąciem. Genitalia samicy mają bardzo mocno zakrzywioną spermatekę.
Ekologia i występowanie Owad spotykany w lasach. Osobniki dorosłe przylatują do sztucznych źródeł światła.
Gatunek palearktyczny, znany z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Mongolii, chińskiej Mongolii Wewnętrznej, Korei Południowej oraz japońskiego Hokkaido.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Chrząszcze Chin Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Chrząszcze Korei Kategoria:Chrząszcze Mongolii Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1874 roku