Portret Leonii Blühdorn – obraz olejny malarza Henryka Rodakowskiego. Dzieło jest przechowywane w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Historia Od 1867 r. do połowy 1870 r. Henryk Rodakowski wraz z rodziną przebywał w Galicji. Następnie zdecydował się na powrót do Paryża, jednak ze względu na wybuch wojny francusko-pruskiej zmuszony był zmienić swoje plany i udał się do Włoch. Tam brał udział w życiu towarzyskim i tam również szukano męża dla jego pasierbicy Leonii. Jej portret został ukończony zimą 1871 r. we Florencji po licznych sesjach w atelier.
Obraz znajdował się w posiadaniu rodziny Rodakowskich do 1936 r. kiedy to został zakupiony do Muzeum Narodowego w Warszawie, w którym znajduje się do dziś.
Opis Dzieło przedstawia Leonię Blühdorn, córkę Kamili Rodakowskiej z pierwszego małżeństwa z Augustem Blühdornem. W roku 1873 Leonia została żoną wicehrabiego Gastona de Romanet i umarła niespodziewanie w 1877 r.
Obraz jest określany jako kameralny i intymny w nastroju.
Portret ukazuje piękną i pełną wdzięku młodą kobietę w ujęciu trzy czwarte. Wg Andrzeja Ryszkiewicza malarz znacznie schlebił urodzie modelki. Układ postaci i strój dziewczyny zostały tak dobrane, aby podkreślić młodzieńczy urok Leonii. Jej poza jest pełna gracji, a jednocześnie wytworna. Malarzowi udało się oddać intymny charakter portretu pomimo jego reprezentacyjnego stylu.
thumb|left|x300px|Tycjan, Kobieta w futrze (1536-1538). Rodakowski, jak zwykle w swoich portretach, operował tu ograniczoną paletą barwną. Ukazał dziewczynę na neutralnym brunatnym tle, z którym kontrastuje jasna skóra ręki i świetlista karnacja rozmarzonej, pogodnej twarzy. Leonia okryta jest bardzo ciemnym płaszczem z podbiciem, które jest określane jako ciemnoczerwone, karminowe lub satynowe w kolorze wiśniowym. Pod peleryną młoda kobieta ma na sobie białą bluzkę z koronkowymi mankietami, na które padają refleksy złotej biżuterii.
Portret nawiązuje do Kobiety w futrze Tycjana. Leonia, podobnie jak Tycjanowska modelka, lewą rękę trzyma zgiętą w łokciu na wysokości talii podtrzymując jednocześnie fałdy tkaniny. Druga ręka spoczywa na piersi i skierowana jest po skosie w górę. Układ palców prawej dłoni służy wyeksponowaniu złotego pierścienia z perłą.
Odbiór Portret Leonii Blühdorn został wystawiony na Salonie w Paryżu w 1872 r. gdzie spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem. Następnie wystawiono go w Wiedniu i Brukseli, gdzie również został dostrzeżony przez krytykę.
W obrazie widziano wpływy Tycjana i van Dycka, doceniano go za wysmakowaną kolorystykę, precyzyjny rysunek i miękki modelunek.
Portret Leonii Blühdorn jest określany jako jeden z ważniejszych portretów Rodakowskiego, jego ostatnie wielkie dzieło portretowe, jedna ze szczytowych prac malarza, jedno z najlepszych dzieł artysty oraz jeden z najpiękniejszych wizerunków kobiecych w historii polskiego malarstwa.
Przypisy
Kategoria:Portrety autorstwa Henryka Rodakowskiego Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Warszawie