Diecezja Hålogaland (nor. Hålogaland bispedømme) – dawna diecezja luterańskiego Kościoła Norwegii (1804–1952). Obejmowała okręgi Nordland, Finnmark, Troms i Svalbard. Siedziba biskupa znajdowała się w katedrze w Tromsø.
Historia Pierwotnie obszar ten był częścią wielkiej diecezji Nidaros, która obejmowała całą Nord-Norge: od Romsdalen po Finnmark, Troms i Nordland. 30 grudnia 1803 r. król Norwegii Chrystian VII mianował biskupem Trondheim i Romsdal, a biskupem Nordlandu i Finnmarku, dzieląc w ten sposób diecezję na dwie części, choć formalnie nadal była to jedna diecezja z dwoma biskupami. Postanwienie to weszło w życie 6 stycznia 1804 r. Biskup Krogh uczynił siedzibą biskupstwa na północy, podczas gdy biskup Bugge przebywał w Trondheim i w Katedrze w Nidaros. Nowa diecezja na północy została formalnie ustanowiona 14 czerwca 1844 r. jako Tromsø stift, a jej siedzibą miało być miasto Tromsø. Wkrótce potem rozpoczęto prace nad nową katedrą. Katedrę w Tromsø ukończono w 1864 r. W 1918 roku nazwę diecezji zmieniono na Hålogaland bispedømme. W 1922 r. obejmowała ona 15 dekanatów (prosti – prepozytura). W 1952 r. diecezja Hålogaland została podzielona na dwie: diecezję Sør-Hålogaland (obejmującą okręg Nordland) i diecezję Nord-Hålogaland (obejmującą Troms, Finnmark i Svalbard).
Biskupi 1804-1828: 1830-1848: Peder Christian Hersleb Kjerschow 1849-1855: Daniel Bremer Juell 1855−1860: Knud Gislesen 1861−1867: Carl Peter Parelius Essendrop 1868−1876: Fredrik Waldemar Hvoslef 1876−1885: Jakob Sverdrup Smitt 1885−1892: Johannes Nilssøn Skaar 1893−1909: Peter Wilhelm Kreydahl Bøckmann 1910−1918: Gustav Dietrichson 1918−1928: Johan Støren 1928−1937: Eivind Berggrav 1937−1939: Sigurd Johan Normann 1940−1952: Wollert Krohn-Hansen
Przypisy
Hålogaland